ามแปลกใจ
ลู่เฉินมองไปยังกานจิ่วเม่ยและพรรคพวกก่อนจะยกยิ้มออกมา “พวกเราไปกันเถิด”
จูเก๋อหลิงเฟิงโมโหจนแทบบ้า เขาตะคอกไปยังจินอีฉุย “มัวตกตะลึงอะไร? ไปจับคนของภูเขาเดียวดายซะ!”
เมื่อจินอีฉุยได้ยินเช่นนั้นจึงเตรียมที่จะจัดการกับกานจิ่วเม่ย
แต่เมื่อลู่เฉินหมุนตัวมาด้วยสายตาเย็นชา ภูเขาลูกหนึ่งก็ปรากฏขึ้น และจินอีฉุยก็ถูกภูเขาลูกนั้นดูดเข้าไปทันที จากนั้นชายหนุ่มจึงเก็บภูเขานั้นกลับเข้าไป
ผู้คนในบริเวณนั้นสับสนมึนงงไปหมด ต่างแปลกใจว่าเมื่อครู่เกิดสิ่งใดขึ้น
กานจิ่วเม่ยและกู่ซานฉงตกตะลึงจนเบิกตากว้าง
จูเก๋อหลิงเฟิงพลันพูดด้วยความโมโหว่า “เจ้าหนุ่ม เจ้าทำสิ่งใดกับเขา!”
“เมื่อครู่ ข้าได้ให้โอกาสเขาแล้ว แต่เขาไม่เห็นค่ามัน ดังนั้นข้าจึงจัดการเขาก็เท่านั้น” ลู่เฉินพูดจบ ก็ไม่สนใจสายตาตกตะลึงของผู้คนอีก จากนั้นจึงออกเดินไปตามทางของตน
กานจิ่วเม่ยและกู่ซานฉงรีบตามอีกฝ่ายไปทันที
หลังจากนั้น เมื่อผู้คนรู้ว่าลู่เฉินมีสุนัขอินทนิลอยู่ในมือ ก็แอบติดตามลู่เฉินและคนอื่น ๆ ไปอย่างเงียบ ๆ คิดจะอาศัยพวกเขาเพื่อหาทางออกไปจากที่นี่โดยเร็ว
หลังจากที่จูเก๋อหลิงเฟิงทำได้เพียงจ้องมองพวกเขาเดินออกไปไกล เขาก็หันไปมองเฮยหลวน “ยังคิดจะติดตามไปหรือไม่?”
“ข้าไม่รีบ เขายังเดินออกไปไม่ไกลนัก” เฮยหลวนฉีกยิ้ม
จูเก๋อหลิงเฟิงพลันโมโห “เฮยหลวน เจ้าหนุ่มนั่นมีสุนัขอินทนิล ถ้าหากไม่รีบตามไป พวกเราจะหาทางออกได้ยาก!”
เฮยหลวนแส
