ยะยิ้ม “ตัวข้ามีวิธีที่ดีอยู่แล้ว”
“เจ้า!” จูเก๋อหลิงเฟิงรู้สึกโมโหแทบบ้า
เฮยหลวนยิ้มพลางพูดขึ้นว่า “มา สู้กันต่ออีกสักสองสามรอบดีหรือไม่”
พูดจบ จูเก๋อหลิงเฟิงก็โจมตีเฮยหลวนทันที
…
อีกด้านหนึ่ง กานจิ่วเม่ยเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ “จัดการจินอีฉุยแล้วจริงหรือ?”
“ขังไว้แล้ว แต่ก็ไม่ต่างอะไรกับการฆ่า” ชายหนุ่มยกยิ้ม
กานจิ่วเม่ยยังคงแปลกใจ
ขณะนั้นเอง ภายในภูเขาซากศพ จินอีฉุยกำลังถูกแรงระเบิดสายฟ้าของเงาสายฟ้าจนร่างกายได้รับบาดเจ็บ ปากก็ยังคงตะโกนไปรอบ ๆ ว่า “เจ้าหนุ่ม! รีบปล่อยข้าออกไปซะ มิเช่นนั้นอาจารย์ของข้าไม่ปล่อยเจ้าไปแน่!”
“ไม่ว่าผู้ใดมาก็ไม่มีประโยชน์!” เสียงของลู่เฉินดังขึ้นภายในภูเขาซากศพนี้
จินอีฉุยโมโหยิ่งขึ้น “เจ้าสารเลว!”
ลู่เฉินยกยิ้มชั่วร้าย “เดิมทีข้าก็ไม่อยากยุ่งกับเจ้า แต่เจ้ามายุ่งกับข้าเอง เช่นนี้โทษข้าได้หรือ?”
“เจ้ารอข้าก่อนเถิด ข้าจะให้อาจารย์ของข้าไปจัดการกับเจ้า!” พูดจบ จินอีฉุยจึงนำยันต์บางอย่างออกมา
นี่คือยันต์ถ่ายทอด
มันสามารถมองเห็นภาพและเสียงของผู้อื่นได้โดยผ่านยันต์นี้ เมื่อเทียบกับยันต์สื่อสารย่อมถือว่ามีระดับสูงกว่าเล็กน้อย
ขณะนั้นเอง เงาภาพหนึ่งก็ปรากฏขึ้น
คนผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือผู้อาวุดโสแปด เขามีหนวด และผมยาวที่ดูยุ่งเหยิง ทั้งยังมีฝ่ามือแสงทองอยู่ในมือทั้งสองข้าง
“อาจารย์ ช่วยข้า รีบช่วยข้าด้วย!” เมื่อจินอีฉุยเห็นเงานี้ ก็ร้องขอชีวิตทันที
เงาภาพเอ
