กฝ่ายจะแข็งแกร่งมาก แต่เขาก็ยังคงพูดด้วยรอยยิ้ม “หากเจ้าต้องใช้เขตแดนเช่นนี้ต่อไป น่าจะจำเป็นต้องใช้พลังปราณจำนวนไม่น้อยเลย?”
“เจ้าหนุ่ม ข้าจะบอกเจ้าให้ เขตแดนเช่นนี้ ข้าสามารถใช้มันติดต่อกันอย่างน้อยได้ถึงครึ่งชั่วยาม!” จินอีฉุยบอกลู่เฉินด้วยความมั่นใจ
ชายหนุ่มขานรับก่อนจะยิ้มออกมา
“อย่างไรกัน? กลัวแล้วหรือ?” จินอีฉุยพูดด้วยความพึงพอใจ
ลู่เฉินไม่ได้พูดอะไร แต่ใช้มือไปสัมผัสเขตแดน จินอีฉุยหัวเราะลั่น “อย่าสิ้นเปลืองพลังเลย มันไม่มีประโยชน์!”
ลู่เฉินไม่สนใจ แต่ยังมองจูเก๋อหลิงเฟิงที่มองเฮยหลวนด้วยรอยยิ้ม “เห็นแล้วหรือไม่? อย่างไรเสียขั้นหลอมแก่นแท้ก็คือขั้นหลอมแก่นแท้ ไม่มีนัยยะอะไรทั้งสิ้น!”
“หากข้าบอกว่า เขาจะไม่หยุดง่าย ๆ เช่นนี้เล่า?” เฮยหลวนฉีกยิ้มพลางมองจูเก๋อหลิงเฟิง
แต่จูเก๋อหลิงเฟิงกลับยกยิ้มเย็นชา “ศิษย์น้องของข้าจะทำให้เขาได้สัมผัสว่า การโดนเคล็ดวิชาฝ่ามือทุบจนตายในเขตแดนนี้นั้นเป็นเช่นไร!”
“เช่นนั้นทางที่ดีจงรีบซะ มิเช่นนั้นถ้าหากศิษย์น้องของเจ้ายังไม่ลงมือ เขตแดนนี้อาจจะไม่มีอยู่แล้ว” เฮยหลวนยิ้ม
จูเก๋อหลิงเฟิงไม่เชื่อ ยังคงพูดด้วยความมั่นใจ “วางใจเถิด ไม่มีปัญหาแน่นอน!”
และในขณะนั้นเอง เขตแดนนั้นก็ค่อย ๆ อ่อนแอลง
จูเก๋อหลิงเฟิงตกตะลึง เขาหันไปตะโกนถามจินอีฉุยทันที “อย่าเสียเวลาพูดกับเขา โจมตีเขาซะ”
จินอีฉุยเองก็พบถึงความผิดปกติบางอย่างเช่นกัน จึงปล่อยเคล็ดวิชาฝ่ามือขึ้
