มาอยู่มาก
กานจิ่วเม่ยเผยสีหน้าแปลกใจ “ไม่เป็นเช่นนั้นหรอก?”
“รอดูเถิด” กู่ซานฉง กล่าว
จูเก๋อหลิงเฟิงกลับพูดกับจินอีฉุยด้วยความโมโห “เจ้าทำสิ่งใดกัน? แม้แต่ขั้นหลอมแก่นแท้ก็ยังทำลายไม่ได้?”
จินอีฉุยก็ไม่เข้าใจเช่นกันว่าเหตุใดลู่เฉินจึงหนีไปได้ เขาสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะพูดขึ้นว่า “ข้าจะกักขังเขาไว้!”
เมื่อพูดจบ บนร่างของจินอีฉุยก็เปล่งแสงสีทองสว่างขึ้นมา พริบตาต่อมา รอบกายลู่เฉินก็กลายเป็นเขตแดนสีทอง และยังทับซ้อนกันหลายชั้น
เมื่อทุกคนเห็นเช่นนั้น บางคนก็พูดขึ้นว่า “สิ่งนี้น่าจะเป็นเขตแดนฝ่ามือแสงทอง”
“ใช่”
“เขตแดนฝ่ามือแสงทอง แข็งแกร่งมากหรือ?” มีคนสงสัย
“ว่ากันว่า เขตแดนเช่นนี้ เพียงแค่ผู้ที่ใช้มันโจมตีอยู่ด้านนอก และอีกฝ่ายอยู่ภายในเขตแดน ก็จะได้รับความเจ็บปวดเท่ากัน”
“น่ากลัวเพียงนี้เชียวหรือ?”
“ใช่ มิเช่นนั้น เขตแดนฝ่ามือแสงทองนี้ จะถูกขนานนามว่าเป็นฝ่ามือสังหารอันดับหนึ่งแห่งหุบเขาลึกได้อย่างไร?”
…
กานจิ่วเม่ยที่อยู่อีกด้านหนึ่งเริ่มร้อนใจ “จินอีฉุยผู้นี้สามารถใช้เคล็ดวิชาฝ่ามือเช่นนี้ได้จริง ๆ หรือ!”
“เช่นนี้ ศิษย์น้อยผู้นั้นคงจะลำบากเสียแล้ว” กู่ซานฉงพูดด้วยความกังวลใจ
กานจิ่วเม่ยยังคงเชื่อในตัวลู่เฉิน “เขาจะต้องมีวิธีอย่างแน่นอน”
ขณะนั้นเอง ด้านนอกค่ายกล จินอีฉุยจ้องมองไปยังลู่เฉินที่อยู่ภายในเขตแดนพลางเอ่ยเย้ยหยัน “อวดดี อวดดีต่อไปเถอะ!”
ลู่เฉินมองไปรอบ ๆ เขตแดนนี้ ถึงแม้อี
