่างแปลกใจว่าภายในน้ำเต้าไม้คือสิ่งใด แต่ลู่เฉินกลับยิ้มพลางพูดว่า “เห็นเองกับตา?”
“ใช่!”
“เช่นนั้น ข้าก็เห็นกับตาว่าเจ้าฆ่าคน” เมื่อลู่เฉินพูดจบ ก็นำภาพที่เถาวัลย์วิญญาณภูตสังหารกลุ่มผู้พิทักษ์หุบเขาลึกแสดงออกมา
หลังจากทุกคนก็ได้เห็นเถาวัลย์ประหลาด แต่ละคนแปลกใจว่ามันคือสิ่งใด
จิ่วคูมีสีหน้าจริงจังมากยิ่งขึ้น และในขณะนั้นเอง ฉีเจี้ยนและคนอื่น ๆ ก็รีบวิ่งเข้ามา
เมื่อฉีเจี้ยนเห็นภาพดังกล่าวก็มองไปยังจิ่วคู “ผู้อาวุโสเก้า โปรดมอบสิ่งนี้ให้พวกเราจัดการเถิด”
“มอบให้พวกเจ้าจัดการ? เพราะเหตุใดกัน?” สิ่งนี้จิ่วคูจับได้ด้วยตัวเอง แต่ตอนนี้กลับต้องการให้ตนมอบออกไป เขาจึงรู้สึกสงสัย
“มันฆ่าคน และยังสร้างความวุ่นวายให้หุบเขาลึกของพวกเรา พวกเราจึงจำเป็นต้องจับเขา!” ฉีเจี้ยนตอบกลับ
ทว่าจิ่วคูกลับย้อนถามว่า “มันเป็นของของข้า หากมีปัญหาใดก็ให้ผู้อาวุโสสี่มาพบข้า!”
เมื่อพูดจบ จิ่วคูจึงหมุนตัวเดินจากไป
ฉีเจี้ยนมีสีหน้ามืดครึ้ม ก่อนจะขวางทางจิ่วคูไว้
ทุกคนคิดไม่ถึงว่าแม้แต่ผู้อาวุโสเก้า ฉีเจี้ยนยังจะกล้าขัดขวาง
จิ่วคูขมวดคิ้ว “อย่างไรกัน? แม้แต่ข้ายังกล้าขัดขวางหรือ?”
“ในหุบเขาลึกนี้ ไม่ว่าผู้ใดก็ต้องเคารพกฎของหุบเขาลึก และพวกเรากลุ่มผู้พิทักษ์ เป็นผู้ที่รับผิดชอบดูแลความเรียบร้อย ดังนั้น ผู้อาวุโสเก้าได้โปรดอย่าสร้างความลำบากใจแก่พวกเรา!” ฉีเจี้ยนแจ้งความประสงค์
ทุกคนสูดหายใจเข้าลึก บางคนพูดขึ้นว่า
