ยตนเองเช่นนี้” ไป๋หลี่ซานเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ
“วันนี้ที่สวนผลไม้ของข้าถูกสิ่งประหลาดบางอย่างทำลาย และมีคนบอกข้าว่า สิ่งประหลาดนั่นก็คือเจ้าหนุ่มผู้นี้ ดังนั้นข้าจึงอยากมาพบเขาเพื่อถามไถ่ดู” จิ่วคูอธิบาย
ไป๋หลี่ซานขานรับก่อนจะพูดว่า “เช่นนั้น เชิญมากับข้า”
เมื่อพูดจบ ไป๋หลี่ซานก็เชิญจิ่วคูเข้าไปภายในห้องใต้หลังคา
กานจิ่วเม่ยและกู่ซานฉงจึงรีบตามไปทันที
เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง ทุกคนก็มาถึงชั้นบน ผู้คนบริเวณรอบ ๆ ต่างก็มารอดูอยู่ด้านนอกห้องใต้หลังคานี้
จิ่วคูจ้องมองลู่เฉินอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ “เจ้าหนุ่ม หลังจากนี้ข้าจะถามบางอย่างกับเจ้า และเจ้าจำเป็นต้องตอบข้าอย่างตรงไปตรงมา มิเช่นนั้นเจ้าจะต้องรับผิดชอบสิ่งที่เกิดขึ้นเอง!”
“ตอบคำถามเจ้า?” ลู่เฉินแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ
“ใช่!”
“เช่นนั้นเจ้าพูดมาเถิด”
ขณะนั้นเอง จิ่วคูได้นำภาพให้ลู่เฉินดู และภาพนี้เป็นภาพของเถาวัลย์วิญญาณภูต
เมื่อผู้คนรอบ ๆ เห็นภาพนั้น แต่ละคนก็อดตกตะลึงไม่ได้
กานจิ่วเม่ยและกู่ซานฉงต่างก็หวาดกลัว แต่ลู่เฉินกลับนิ่งเฉยและยังเอ่ยถาม “นี่คือภาพใดกัน? เหตุใดข้าจึงไม่รู้สึกว่าข้าเคยทำเรื่องเช่นนี้เลย?”
“นี่ไม่ใช่เจ้าหรือ?”
“เป็นข้า แต่เรื่องที่ทำร้ายคนนั้น ข้าไม่ได้ทำ” ชายหนุ่มตอบกลับ
จิ่วคูมีท่าทีที่จริงจังยิ่งขึ้น เถาวัลย์วิญญาณภูตที่อยู่ภายในน้ำเต้าไม้พูดด้วยความร้อนใจ“นี่เป็นสิ่งที่ข้าเห็นเองกับตา!”
ทุกคนต
