่นไหว จากนั้นพลันปรากฏแสงบางอย่างขึ้นต่อหน้า และเงาที่เหลืออยู่ก็ได้หายไปต่อหน้าทุกคน
ฉีเจี้ยนตะโกนเสียงดังลั่น “ตามไป!”
พวกเขารีบไปตามทันที
เฉียนหลัวลังเลอยู่เล็กน้อย “คือว่า น้องชายของข้าเขา?”
“เขาไม่ได้เป็นเขาคนเดิมอีกแล้ว” เมื่อลู่เฉินพูดจบ ก็เตรียมตัวออกไปจากที่นี่
แต่จู่ ๆ เฉียนหลัวกลับพูดขึ้นว่า “นายท่าน เมื่อครู่อาจารย์ของข้าได้มอบภารกิจมาให้”
“โอ้? ภารกิจใดกัน?”
“เขาบอกว่า พื้นที่ต้องห้ามนั่นมีอสูรปีศาจปรากฏตัวขึ้น จึงให้ข้าตามหาร่องรอยของอสูรปีศาจนั่น” เฉียนหลัวรายงานต่อลู่เฉิน
“อสูรปีศาจ?”
“เขาบอกว่า อสูรปีศาจนี้มีวิชาสายฟ้า และยังสามารถกลืนกินพลังผลไม้ได้” เฉียนหลัวอธิบาย
ลู่เฉินราวกับเข้าใจในทันทีจึงยกยิ้ม “เช่นนั้น เจ้าคิดว่าเป็นอสูรปีศาจใดกัน?”
“หรือจะเป็นท่าน?” เฉียนหลัวคิดไปถึงภาพที่ตนถูกเงาสายฟ้าโจมตี
ชายหนุ่มยิ้มรับ “รู้แล้วก็ดี”
เฉียนหลัวรีบพูดขึ้น “นายท่าน วางใจเถิด ข้าจะไม่พูดออกไปแน่นอน”
เมื่อลู่เฉินพยักหน้ารับ เขาก็หมุนตัวออกไปจากที่นี่
เฉียนหลัวกลับไปยังผืนป่า ส่วนอีกด้านหนึ่ง เถาวัลย์วิญญาณภูตได้หนีไปยังสถานที่ที่ไร้ผู้คนก่อนจะก่นด่าออกมาเพียงลำพัง “สมควรตายไปซะ!”
“ตอนนี้ควรทำเช่นไร?” ภายในเถาวัลย์วิญญาณภูต ยังมีเสียงของชิงอีถงเอ่ยถามขึ้น
“เริ่มลงมือจากท่านพี่ผู้นั้นของเจ้า” เถาวัลย์วิญญาณภูตคิดถึงอะไรบางอย่างก่อนจะพูดขึ้น
ชิงอีถงเอ่ยถามด้วยความสงสัย “เจ้า
