ปยังพวกเขาพลางเอ่ยถาม
คนเหล่านี้ต่างก็มองหน้ากัน จนสุดท้ายสายตาไปตกอยู่ที่เฉียนหลัว เขาจึงพูดขึ้นมาด้วยความเกรงใจ “นายท่าน สถานที่นี้มีหลายเขต และที่ที่หนาแน่นที่สุดนั้น ที่นั่นพวกเราไม่มีความสามารถที่จะเข้าไปได้ ส่วนผลไม้ที่ล้ำค่าที่สุดก็อยู่ที่นั่น”
“โอ้? ที่ใดกัน?”
“สวนผลไม้ต้องห้าม สถานที่นั้น นอกจากผู้อาวุโสเก้า อาจารย์ของพวกเราที่สามารถเข้าไปได้แล้ว คนอื่น ๆ ก็ไม่มีความสามารถที่จะเข้าไปได้”
“ไม่มีความสามารถ?” ชายหนุ่มกลับอยากรู้มากยิ่งขึ้น
“ที่นั่น รอบด้านเต็มไปด้วยค่ายกล และผลไม้จำนวนมากยังสามารถปล่อยพิษออกมาได้ ดังนั้นหากคิดจะเข้าไป นับว่าเป็นไปได้ยากยิ่ง” เฉียนหลัวอธิบาย
สิ่งที่ลู่เฉินไม่กลัวที่สุดก็คือสิ่งนี้ “นำทางไป”
“ว่าอย่างไรนะ?” พวกเขาต่างก็ตกตะลึง เห็นได้ชัดว่าไม่กล้าเชื่อในสิ่งที่ลู่เฉินพูด
ชายหนุ่มจึงพูดย้ำอีกครั้ง “พวกเจ้านำทางไปก็พอ!”
“นายท่าน ที่นั่นอันตรายมากจริง ๆ และพิษนั่นก็น่ากลัวมาก ถึงแม้อาจารย์ของพวกเรา ยังต้องเดินไปตามเส้นทางที่แน่นอน มิเช่นนั้นเขาก็อาจถูกขังอยู่ภายในนั้นได้” เฉียนหลัวข่มขู่
แต่ลู่เฉินไม่กลัว กลับพูดด้วยท่าทางนิ่งเฉย “พวกเจ้ารีบนำทางไป ที่เหลือข้าจัดการเอง”
เฉียนหลัวอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่น้ำเสียงของอีกฝ่ายกลับทำให้เขาไม่กล้าโต้แย้งใด ๆ ทำได้เพียงนำทางไปเท่านั้น
…
ทันใดนั้นเอง อีกด้านหนึ่งของหุบเขาลึก ชิงอีถงได้ปรากฏตัวขึ้น
แต่ชิงอี
