บทที่ 641 ปล่อยเจ้าไป? เช่นนั้นก็ต้องขอโทษตัวข้าเอง!
เมื่อชายหนุ่มที่เป็นญาติผู้พี่มองไปยังชิงอีถงที่ยังไม่เข้าใจ ก็ยกยิ้มพลางเอ่ยถาม “เจ้าคิดว่า เขากำลังทำสิ่งใด?”
“ท่านเป็นผู้ดูแลสวนผลไม้แห่งหุบเขาลึกนี้” ชิงอีถงพูดเพียงเท่านั้นก็ดูเหมือนจะเข้าใจบางอย่างขึ้นมาทันที
ญาติผู้พี่เผยรอยยิ้มประหลาด “ใช่ ข้าคือหัวหน้าผู้ดูแลสวนผลไม้หุบเขาลึกนี้ เฉียนหลัว ศิษย์ของผู้อาวุโสเก้า! และถ้าหากเขาสร้างความวุ่นวายที่นี่ ข้ามีอำนาจที่จะจับเขาได้!”
เมื่อได้ยินเหตุผลนี้ ชิงอีถงก็เริ่มรู้สึกดีใจ และผู้ที่มีนามว่าเฉียนหลัวนั้นก็หันไปพูดกับคนที่อยู่รอบ ๆ “ศิษย์น้องทุกคน ดูแลทางเข้าให้ดี อย่าให้เขาหนีไปได้!”
“ขอรับ!”
คนเหล่านั้นรีบถอยไปยังค่ายกลบริเวณทางเข้าของสวนผลไม้ทันที เพื่อป้องกันไม่ให้ลู่เฉินหนีไปได้
แต่อีกฝ่ายไม่มีท่าทีว่าจะหนี เมื่อมองพวกเขาเดินออกไปไกลแล้ว จึงหันมาถามคนตรงหน้าอีกสองคนว่า “คิดจะลงมือจริงหรือ?”
ชิงอีถงฉีกยิ้มพลางมองอีกฝ่าย “เจ้าหนุ่ม หากจะโทษก็ต้องโทษเจ้าที่มาผิดที่เสียแล้ว”
“มาผิดที่?” ลู่เฉินไม่เข้าใจ
เมื่อชิงอีถงเห็นลู่เฉินยังกล้าอวดดีต่อหน้าตนเช่นนี้ก็รีบมองไปยังเฉียนหลัว “ท่านพี่ ท่านดูสิว่าเจ้าหนุ่มผู้นี้อวดดีเพียงใดกัน”
เฉียนหลัวมองลู่เฉินอย่างพิจารณา “เจ้าหนุ่ม รู้หรือไม่ว่าข้าคือผู้ใด?”
“ข้าไม่สนว่าเจ้าคือผู้ใด ทางที่ดีอย่ามายุ่งกับข้า” ชายหนุ่มเผยรอยยิ้มเย็นชา
เฉียนหล
