น้อย ข้าก็ยังสามารถพาเจ้าหนีออกไปได้!” เมื่อเถาวัลย์วิญญาณภูตเอ่ยจบ เถาวัลย์จำนวนมากก็ปกคลุมตัวเองไว้ทันที พริบตาต่อมา พวกมันจึงกลายเป็นลูกกลมเถาวัลย์ลูกหนึ่ง และลูกกลมนี้ก็เปล่งแสงสว่างวาบก่อนจะหายไป
ลู่เฉินพึมพำเบา ๆ “ของประหลาดพวกนี้ ความรวดเร็วในการหนีนั้น นับว่าไม่เลวจริง ๆ ”
แต่ชายหนุ่มไม่สนใจ และแทรกจิตกลับมายังกายเนื้อ ทั้งยังมองไปยังเฉียนหลัวและคนอื่น ๆ
เมื่อเฉียนหลัวเห็นว่าลู่เฉินไม่เป็นอะไรก็รีบพูดขึ้นมาทันที “พวกเราซื่อสัตย์ ไม่ได้หนีไปไหน!”
คนอื่น ๆ ต่างก็แสดงให้เห็นเช่นกัน
ลู่เฉินคิดไม่ถึงว่าคนเหล่านี้จะขี้ขลาดเพียงนี้ เขาจึงพูดขึ้นว่า “มา หากไม่อยากตาย จงให้ข้าทิ้งบางสิ่งไว้บนร่างกายของพวกเจ้าเสียหน่อย”
ถึงแม้ทุกคนจะไม่รู้ว่ามันคือสิ่งใด แต่เพื่อเอาชีวิตรอด พวกเขาต่างก็เดินเข้าไปหาอีกฝ่าย
ชายหนุ่มจึงเพิ่มเงาภูตและอักขระยันต์หุ่นเชิดไว้บนร่างกายของพวกเขา เมื่อแน่ใจแล้วว่าพวกเขาจะไม่หักหลัง เขาก็เก็บมือกลับไป และนำคนเหล่านั้นเดินออกไปจากภูเขาซากศพนี้
หลังจากออกมาด้านนอกแล้ว แต่ละคนก็ราวกับได้รับชีวิตใหม่ ก่อนจะมองไปยังลู่เฉิน
ขณะเดียวกัน เฉียนหลัวก็พูดขึ้นด้วยความเคารพ “นายท่าน”
“สวนผลไม้นี้ พวกเจ้าเป็นผู้ดูแลหรือ?” ลู่เฉินเอ่ยถามเฉียนหลัวและคนอื่น ๆ
เฉียนหลัวพยักหน้ารับ “ใช่ เป็นพวกเรา!”
“เช่นนั้น สถานที่ใดที่มีพลังปราณหนาแน่ที่สุด? และมีผลไม้ที่ดีที่สุด” ชายหนุ่มมองไ
