บทที่ 638 ถือโอกาสผสมโรง
ทั่วทั้งร่างของเงานี้เต็มไปด้วยสายฟ้า และเมื่อเสียงฟ้าร้องด้านนอกดังขึ้น ชายที่ทั้งร่างเต็มไปด้วยสายฟ้าก็จะคำรามออกมาหนึ่งครั้ง จากนั้นก็จะแข็งแกร่งขึ้น
ทว่าเมื่อมีระฆังนี้กักขังอยู่ ก็ทำให้มันไม่สามารถระเบิดพลังที่แข็งแกร่งออกมาได้
อักขระยันต์ที่ปิดผนึกระฆังนี้อยู่ค่อย ๆ อ่อนแรงลง ราวกับจะสามารถทำลายระฆังทั้งอันได้ตลอดเวลา จากนั้นจึงหนีออกไป
ส่วนผู้เฒ่าสายฟ้าที่ได้รับบาดเจ็บอยู่นั้นชันกายลุกขึ้น เขาสั่นกระดิ่งบนร่างจนเกิดเสียง ทำให้เสียงของกระดิ่งและเสียงของระฆังดังสะท้อนกันจนทำให้เงานั้นถูกพันธนาการไว้
เพียงแต่เงานั้นค่อย ๆ แข็งแกร่งขึ้นละน้อย ปากก็ยังไม่ลืมที่จะก่นด่าอีกฝ่าย “ไอ้แก่หนังเหนียว รีบปล่อยข้าออกไปซะ มิเช่นนั้นเมื่อข้าออกไปแล้ว จะต้องฆ่าพวกเจ้าจนไม่เหลือซากแน่!”
“ข้าไม่มีทางปล่อยเจ้าออกไป!” ผู้เฒ่าสายฟ้าอดทนต่อความเจ็บปวดและสั่นกระดิ่งต่อไป
เงานั้นเริ่มบันดาลโทสะ “ครั้งนี้ ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าผนึกข้าเข้าไปได้อีกแน่!”
พูดจบ เงานั้นจึงหลอมรวมอย่างบ้าคลั่ง ทำให้สายฟ้ารอบกายมันแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งหลอมรวมสายฟ้ากลายเป็นกระบี่ โจมตีไปยังร่างของผู้เฒ่าสายฟ้าทันที กายเนื้อของผู้เฒ่าสายฟ้าถูกโจมตีจนเกิดรูขนาดใหญ่ จนมีเลือดสด ๆ ไหลทะลักออกมา
“ฮ่า ๆ เจ้าไม่ไหวแล้ว! ไอ้แก่หนังเหนียว!” เงานั้นพูดด้วยความพอใจ
ผู้เฒ่าสายฟ้าตื่นตระหนก และในขณะนั้นเอง
