บทที่ 637 บนภูเขาของหุบเขาลึก เกิดเสียงฟ้าร้องประหลาดขึ้นเป็นครั้งคราว
ได้ยินเพียงลู่เฉินหัวเราะนางอยู่ “ถึงแม้เจ้าจะให้อาจารย์ของเจ้าขึ้นประลอง ก็ไม่สามารถทำอะไรข้าได้!”
“เจ้า!” เฮยหลวนโมโหจนพูดไม่ออก
“หากมีอารมณ์คิดเช่นนี้ สู้กลับไปคิดว่าจะจัดการข้าอย่างไรจะดีกว่า อย่าเสียเวลาอยู่ที่นี่เลย” ลู่เฉินยิ้มพลางมองนาง
เฮยหลวนพูดด้วยความโมโห “รอก่อนเถิด เมื่อถึงเวลาประลอง ข้าจะทำให้เจ้าพ่ายแพ้อย่างแน่นอน”
“ข้าจะรอดู”
เฮยหลวนแค่นเสียง จากนั้นจึงหมุนตัวจากไป เขตแดนรอบ ๆ นั้นหายไปทันที กานจิ่วเม่ยและพรรคพวกต่างก็รีบวิ่งขึ้นมาด้านบน
ในตอนแรก ทั้งสองต่างก็คิดว่าลู่เฉินต้องมีปัญหาเกิดขึ้นแน่ แต่เมื่อมาถึงด้านบนกลับพบว่าชายหนุ่มไม่เป็นอะไรแม้แต่น้อย
“นางไม่ได้ลงมือกับเจ้าหรือ?” หลังจากกานจิ่วเม่ยมองอีกฝ่ายอย่างพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง
กู่ซานฉงก็มองลู่เฉินด้วยความแปลกใจ
ลู่เฉินฉีกยิ้มพลางมองทั้งสอง “นาง? ไม่มีความสามารถเช่นนั้นหรอก!”
“ไม่มีความสามารถ?” กานจิ่วเม่ยงงงวย กู่ซานฉงก็มีสีหน้าไม่เข้าใจ
ลู่เฉินไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงหลับตาลงและให้กุ่ยเจี๋ยออกมา
เมื่อมาถึงสวนใกล้ ๆ เฮยหลวนซึ่งอยู่ตรงนั้นก็มองไปรอบ ๆ เมื่อมั่นใจแล้วว่าไม่มีผู้ใดติดตามตนมา นางจึงเรียกผู้หญิงสองคนออกมา
หญิงทั้งสองกล่าวแสดงความเคารพ “ศิษย์พี่หญิง”
พวกนางเป็นฝาแฝดกัน เพียงแต่คนหนึ่งเป็นธาตุไฟ ส่วนอีกคนหนึ่งเป็นธาตุน้ำ และทั้งสอง
