ดกลัวจนรีบถอยกลับออกไป ชิงฉางชิงจ้องมองไปยังรอยร้าวนั้นพลางพึมพำราวกับกำลังพูดอะไรบางอย่าง
จนกระทั่งเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง ชิวฉางชิงจึงหมุนตัวเดินออกไป
ชายหนุ่มที่อยู่ในร่างของกุ่ยเจี๋ยจ้องมองไปยังรอยร้าวมาโดยตลอด “ภายในนี้ เหตุใดจึงเกิดเสียงฟ้าร้องขึ้นได้?”
อย่างไรก็ตาม ไม่มีผู้ใดอธิบายแก่ลู่เฉินได้ ดังนั้นชายหนุ่มจึงให้กุ่ยเจี๋ยกลับไป ขณะเดียวกันจิตของลู่เฉินและหลงซวงก็เริ่มสื่อสารกัน
หลงซวงเป็นคนของภูเขาหุบเขาลึก ดังนั้นลู่เฉินจึงอยากดูว่าจะสามารถรู้เรื่องใดจากอีกฝ่ายได้บ้าง
เมื่อหลงซวงสัมผัสได้ว่าลู่เฉินกำลังเรียกตน เขาจึงรีบหาสถานที่และหลับตาลง จากนั้นจึงเริ่มสื่อสารกับลู่เฉินผ่านตราประทับวิญญาณ
“นายท่าน ท่านเรียกหาข้าหรือ?” หลงซวงที่เป็นเงาวิญญาณยืนอยู่ภายในพื้นที่จิตของลู่เฉินเอ่ยถามขึ้นมา
ชายหนุ่มที่อยู่ภายในพื้นที่จิตจ้องมองเงาวิญญาณของหลงซวงพลางเอ่ยถาม “เสียงฟ้าร้องของภูเขาหุบเขาลึก คือสิ่งใดกัน?”
“เรื่องนี้จะเกิดทุก ๆ ช่วงเวลาหนึ่ง ดังนั้นจึงไม่มีอะไร” หลงซวงอธิบาย
“ไม่มีอะไร?”
“ใช่”
“เช่นนั้น มันมีอะไรพิเศษ? ภูเขาหุบเขาลึกมีบันทึกสิ่งเหล่านี้หรือไม่?” ลู่เฉินเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ
หลงซวงลังเลก่อนจะพูดขึ้นว่า “เรื่องนี้เกรงว่าจะต้องไปหาผู้อาวุโสหกจึงจะรู้ได้ เพราะเขาเป็นผู้สังเกตการณ์เรื่องเสียงฟ้าร้องนี้มาโดยตลอด”
“ผู้อาวุโสหก?”
“ใช่ ถูกขนานนามว่าผู้เฒ่าสายฟ้า ดูแลเรื่องการ
