ังนั้นผู้ที่ไม่ใช่คนของภูเขาหุบเขาลึกจะไม่ค่อยได้มีโอกาสพบเห็น จึงรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง” กานจิ่วเม่ยอธิบาย
ลู่เฉินพลันสงสัย “หรือว่าเสียงฟ้าร้องนี้ หากอยู่ในภูเขาลูกอื่นจะไม่ได้ยิน?”
กานจิ่วเม่ยส่ายศีรษะ กู่ซานฉงจึงอธิบายต่อ “เสียงนี้ ถูกค่ายกลรอบ ๆ ปิดกั้นไว้ น่าจะไม่ดังออกไปข้างนอก”
ชายหนุ่มยังคงสงสัย จึงถอยออกไปพักผ่อนอีกด้านหนึ่ง และควบคุมกุ่ยเจี๋ยต่อไป
กุ่ยเจี๋ยกระโจนพุ่งออกไปยังท้องฟ้า
บนพื้นที่สูงสุดของภูเขาหุบเขาลึก พื้นที่ที่ใกล้ขอบค่ายกลมากที่สุดมีรอยร้าวจาง ๆ ปรากฏอยู่
ขณะนั้นเอง เสียงฟ้าร้องก็ดังออกมาจากรอยร้าวนั้น
“เปรี้ยง!”
ลู่เฉินแปลกใจ “เสียงฟ้าร้องดังออกมาจากรอยร้าวนี้?”
และในขณะนั้นเอง คนจำนวนไม่น้อยก็พุ่งออกมาจากภายในสวนเพื่อพิจารณารอยร้าวนี้ ดังนั้นบริเวณรอบ ๆ นี้จึงมีผู้คนมารวมตัวกันอยู่ไม่น้อย บางคนโยนสมบัติวิญญาณออกไป และหายเข้าไปยังรอยร้าวนี้
เมื่อเข้าใกล้รอยร้าว เงาสายฟ้าสีขาวก็สว่างขึ้น สมบัติวิญญาณนั้นถูกทำลายลงทันที และตกลงไปจากฟากฟ้า
ทุกคนถึงกับอ้าปากค้าง
บางคนพูดขึ้นมาอย่างเหลือเชื่อ “นี่ น่ากลัวเกินไปแล้ว”
“นี่เป็นสถานที่ใดกันแน่?” มีบางคนอดถามขึ้นมาไม่ได้
และในขณะนั้นเอง ชายชราผู้หนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น ชายชราผู้นี้คือชิวฉางชิง ผู้อาวุโสลำดับที่สิบ ผู้ที่รับผิดชอบดูแลงานชุมนุมยอดเขาในครั้งนี้
เสียงเคร่งขรึมของเขาดังขึ้น “ยังไม่กลับไปพักผ่อนหรือ?”
ทุกคนหวา
