เดินออกไป
หญิงชราพลันมีสีหน้าเคร่งเครียด “ผู้ใดกัน จึงกล้าเข้ามายังพื้นที่ของข้า?”
เมื่อเฮยหลวนเดินออกมาจากวัง ผู้อาวุโสพลันพูดออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “เจ้าหนุ่มนั่น กล้าสะกดรอยตามข้ามางั้นหรือ!”
ราวกับเมื่อครู่เฮยหลวนได้พบกับกุ่ยเจี๋ย และนางรู้ว่าคือลู่เฉิน เพราะว่าก่อนหน้านี้ ลู่เฉินได้ใช้กุ่ยเจี๋ยในการทำลายเคล็ดวิชาภูตผีของตน
ดังนั้นเฮยหลวนจึงออกไปจากที่นี่ด้วยความโมโห
ส่วนลู่เฉินได้พากุ่ยเจี๋ยกลับไปยังสวนแล้ว
เมื่อลู่เฉินลืมตาขึ้นก็มองไปยังกานจิ่วเม่ยและคนอื่น ๆ ที่กำลังพูดคุยกันอยู่อีกด้านหนึ่ง “ข้ามีเรื่องหนึ่งที่จะพูดกับพวกเจ้า”
เมื่อกานจิ่วเม่ยเห็นว่าลู่เฉินไม่ได้ฝึกฝน จึงยกยิ้มพลันเอ่ยถามขึ้นมา “พูดเรื่องใดกัน?”
“อาจารย์ของเฮยหลวนคือผู้ใดกัน?” ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“อาจารย์ของนาง?” กานจิ่วเม่ยไม่รู้ว่าเหตุใดอีกฝ่ายจึงถามเช่นนี้
“ใช่”
“อาจารย์ของนางคือผู้อาวุโสรองแห่งหุบเขาลึก ถูกขนานนามว่าเป็นยายเฒ่าภูต”
“โอ้? ยายเฒ่าภูต?”
“ใช่ พลังวิญญาณของนางแข็งแกร่งมากนัก และศิษย์ที่ดูแลนั้นต่างก็เก่งกาจเช่นกัน” กานจิ่วเม่ยอธิบาย
ลู่เฉินจึงพึมพำขึ้นว่า “หญิงชราผู้นี้มีทักษะมากจริง ๆ”
“ว่าอย่างไรนะ?” กานจิ่วเม่ยเอ่ยถามชายหนุ่มด้วยความแปลกใจ
ลู่เฉินได้สติกลับมาทันที “ไม่มีอะไร”
จากนั้นลู่เฉินก็หลับตาลงอีกครั้ง กานจิ่วเม่ยและกู่ซานฉงเริ่มสงสัย และในขณะนั้นเอง กระแสลมสีดำก็พัดผ่านเ
