งลู่เฉินใช้ไฟเพลิงทั้งเก้าหลอมละลายมัน เฮยหลวนเห็นเช่นนั้นก็ถึงกับอ้าปากค้าง
ชายหนุ่มมองไปยังเฮยหลวน “ยังจะต่อหรือไม่?”
เฮยหลวนจ้องมองลู่เฉินอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพ่นคำพูดออกมา “ดูเหมือนว่า เจ้าจะซ่อนพลังไว้!”
“สำคัญด้วยหรือ?” ลู่เฉินเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม
เฮยหลวนแค่นเสียง “เช่นนั้นข้าจะรอดู เจ้าจะซ่อนไปถึงเมื่อใดกัน?”
เห็นเพียงเฮยหลวนพุ่งไปตรงหน้าลู่เฉิน และปล่อยกำปั้นออกไปทันที
อีกฝ่ายมีความเร็วสูง ดังนั้นจึงโจมตีลู่เฉินได้อย่างง่ายดาย แต่ชายหนุ่มกลับกลายเป็นเพียงมนุษย์กระดาษ และร่างที่แท้จริงก็ถอยออกไปอีกด้านหนึ่ง พลางพูดกับนางว่า “เจ้าทำอันใดข้าไม่ได้”
“ว่าอย่างไรนะ?” เฮยหลวนเผยสีหน้าแปลกใจ
“มีปัญหาใดหรือ?” ลู่เฉินจ้องมองเฮยหลวน
กานจิ่วเม่ยและกู่ซานฉงที่อยู่อีกด้านหนึ่งต่างก็รู้ถึงทักษะมนุษย์กระดาษของลู่เฉิน ดังนั้นเมื่อเห็นเช่นนี้แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรมากนัก และกลัวว่าเฮยหลวนผู้นี้จะพบอะไรเข้า
เฮยหลวนสงบลงอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็จ้องมองไปยังชายหนุ่ม “ดูเหมือนว่า ข้าจะประมาทไปแล้วจริง ๆ”
พูดจบ เฮยหลวนก็นำขวดสีดำออกมา
เมื่อปากขวดสีดำถูกเปิดออก ก็เกิดกระแสลมสีดำรอบกายลู่เฉิน และดูดชายหนุ่มเข้าไปภายในทันที จากนั้นเฮยหลวนจึงเก็บขวดและพูดด้วยความพึงพอใจ “ดูซิว่าเจ้าจะกำเริบเสิบสานได้อย่างไร”
จากนั้นเฮยหลวนก็กลายเป็นกระแสลมสีดำและหายไปทันที เขตแดนรอบ ๆ ก็หายไปเช่นกัน
กานจิ่วเม่ยรู้ลึกร้อนใจ “ศิษ
