ัวแห่งยอดเขาใช่หรือไม่?”
“แต่ไหนแต่ไร เขาไม่เข้าร่วมงานพวกนี้ และช่วงนี้เขาเก็บตัวอยู่ ข้าคิดว่าเขาน่าจะไม่ออกมาสักพัก ดังนั้นเขาอาจจะไม่ปรากฏตัวที่นั่นก็ได้” หลงซวงอธิบาย
“เช่นนั้น นอกจากเขาแล้วยังมีผู้ใดที่รู้จักข้าหรือไม่?” ลู่เฉินเอ่ยถามหลงซวง
หลงซวงคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับ “ในตอนที่ข้าได้รับภารกิจนี้ เขาบอกกับข้าว่า เรื่องนี้เป็นความลับ ไม่สามารถบอกผู้ใดได้ รวมถึงผู้อาวุโสท่านอื่นในตำหนักหุบเขาลึกด้วย”
“โอ้?”
“ใช่ ผู้ใดก็ห้ามพูด!” หลงซวงยืนยัน
ชายหนุ่มรู้สึกสงสัย “เหตุใดเขาจึงเชื่อใจเจ้าเพียงนี้?”
หลงซวงลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยตอบ “เขามอบพิษชนิดหนึ่งให้ข้า ถ้าหากวันใดเขารู้ว่าข้าหักหลัง เขาจะกระตุ้นพิษในตัวข้า”
“โอ้? ข้าขอดูเสียหน่อย!” ลู่เฉินพูดจบจึงนำมือข้างหนึ่งวางไว้บนไหล่ของหลงซวง จากนั้นจึงแทรกจิตเข้าไปภายในร่างกายของอีกฝ่าย จนกระทั่งลู่เฉินพบหยดของเหลวสีดำบนวิญญาณของเขา
ของเหลวสีดำนี้มีชั้นพลังห่อหุ้มไว้ และพลังนี้ดูมีความแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก
“คือของเหลวหยดนี้หรือ?”
“ใช่ ของเหลวนี้ทรงพลังมาก” หลงซวงอธิบายอย่างหดหู่ใจ
ชายหนุ่มทำทีเป็นไม่สนใจ แต่กลับทำลายชั้นพลังนั่นเสียก่อน จากนั้นจึงค่อย ๆ กลืนกินหยดของเหลวสีดำนั้นลงไป
หลงซวงเห็นเช่นนั้นก็ถึงกับตกใจจนอ้าปากค้าง และพูดขึ้นมาด้วยความสงสัย “เจ้า ดูดซับมันเข้าไปจริงหรือ?”
“ทำไมหรือ?” ลู่เฉินฉีกยิ้มพลางมองหลงซวง
หล
