ล่วงเลยไปครึ่งชั่วยาม
ลู่เฉินมอบศิลาวิญญาณเหล่านี้ให้แก่ไป๋หลี่ซาน “ตามที่ข้าพูดเมื่อครู่ เจ้าแค่นำศิลาวิญญาณเหล่านี้ไปโยนไว้รอบ ๆ เขาก็พอ”
“เอาล่ะ!” ไป๋หลี่ซานก็ไม่รู้เช่นกันว่าศิลาวิญญาณเหล่านี้มีประโยชน์อย่างไร แต่ก็ได้ทำตามที่ลู่เฉินพูด เขาเก็บศิลาวิญญาณ ส่วนลู่เฉินได้ใช้เคล็ดวิชาอัสนีวิญญาณซ่อนตัวอยู่ภายในศิลาวิญญาณ
ส่วนศิลาวิญญาณนั้นมีอักขระยันต์แอบแฝงอยู่ ดังนั้นกลิ่นอายของลู่เฉินจึงไม่ถูกเปิดเผยออกมา
เมื่อไป๋หลี่ซานเห็นเช่นนั้นก็พึมพำว่า “เจ้าหนุ่มผู้นี้ ช่างน่ากลัวยิ่งนัก!”
แต่ในตอนนี้ ไป๋หลี่ซานไม่มีทางเลือก เขาจึงทำได้เพียงเดินไปตามทาง ตอนแรกเส้นทางนั้นเต็มไปด้วยหมอก แต่เมื่อเดินไปได้ระยะหนึ่ง ไป๋หลี่ซานก็มองเห็นบันไดเล็ก ๆ ปรากฏออกมา
เมื่อเดินขึ้นบันไดไป ไป๋หลี่ซานจึงได้เห็นคนผู้หนึ่งนั่งอยู่ตรงนั้น
ดวงตาของคนผู้นี้ปิดสนิท
เห็นเพียงคนผู้นี้นั่งนิ่งไม่ขยับกาย แต่เมื่อไป๋หลี่ซานขึ้นมา คนผู้นั้นก็ลืมตาขึ้นและเอ่ยถามด้วยความสงสัย “ประมุขยอดเขา เหตุใดวิญญาณของท่านจึงมาที่นี่?”
ผู้พูดนั้นคือหลงซวง
ไป๋หลี่ซานตอบกลับด้วยความลำบากใจ “ข้าเพียงแค่มาดู”
ไป๋หลี่ซานพูดพลางโยนศิลาวิญญาณเหล่านั้นออกไปกระจายล้อมหลงซวงไว้
เมื่อหลงซวงเห็นไป๋หลี่ซานโยนศิลาวิญญาณไปรอบ ๆ เขาก็แสดงสีหน้าสงสัยขึ้นมา “ประมุขยอดเขา เหตุใดท่านจึงโยนศิลาวิญญาณไว้ที่นี่?”
“ศิลาวิญญาณเหล่านี้ สามารถทำให้พลังปราณที่น
