ุธภูตของเราจะตายไปนั้นได้ลบความทรงจำบางส่วนของพวกเราออกไปแล้ว ดังนั้นสิ่งที่จำได้นั้นจึงมีอยู่ไม่มาก” กระบี่วิญญาณอธิบายออกมาตรง ๆ
เมื่อชายหนุ่มได้ยินเช่นนั้นก็หวนคิดไปถึงหลงซวงในยามนั้น ก่อนตายก็ได้ลบความทรงจำของตัวเองไปเช่นกัน “หุบเขาลึกนี้ แม้แต่ความทรงจำของศาสตราวุธภูตก็ยังต้องทำลาย ช่างเสียสติกันไปแล้วจริง ๆ”
“เจ้าปล่อยข้าไปได้หรือไม่?”
“อย่ารีบร้อนไป พวกเจ้าศาสตราวุธภูตต่างก็แข็งแกร่ง ข้าคิดว่าสามารถเก็บพวกเจ้าไว้ได้” ลู่เฉินฉีกยิ้ม
“เก็บไว้?” กระบี่วิญญาณไม่เข้าใจ
ลู่เฉินยกยิ้มก่อนจะเดินเข้าไป จากนั้นจึงนำกู่ฉินเพลิงโบราณออกมา
ครั้นชายหนุ่มบรรเลงเพลง กระบี่วิญญาณก็ถูกดูดเข้าไปภายในกู่ฉินทันที
จากนั้นลู่เฉินจึงพุ่งออกจากโขดหินไปด้านนอก
ไป๋หลี่ซานเห็นเพียงลู่เฉินนำกระบี่วิญญาณไป แต่กลับไม่รู้ว่าพวกเขาพูดคุยสิ่งใดกัน จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย “เจ้าหนุ่ม เจ้าทำสิ่งใดกับศาสตราวุธภูตนั่น?”
“ไม่ได้ทำสิ่งใด เพียงแค่เก็บมัน ไม่ให้มันทำร้ายข้าได้เท่านั้น” ชายหนุ่มเผยรอยยิ้มชั่วร้าย
ไป๋หลี่ซานรู้สึกว่ามันไม่ได้ง่ายเช่นนั้น จึงจ้องมองไปยังอีกฝ่าย “ศาสตราวุธภูตเหล่านี้ เจ้าไม่สามารถนำไปได้!”
“เช่นนั้นก็ช่วยไม่ได้ เพราะข้าต้องการมัน” ลู่เฉินแสยะยิ้ม
ไป๋หลี่ซานรู้สึกว่าชายหนุ่มอวดดีเกินไป “เจ้าหนุ่ม ไม่ใช่ว่าข้าดูถูกเจ้า แต่ศาสตราวุธภูตแต่ละชิ้น ล้วนทรงพลังมาก”
“เมื่อครู่ ข้าก็จับสิ่งที่ทรงพ
