ลุ่มหมอกได้หายไปในที่สุด ลู่เฉินยังคงฉีกยิ้มพลางมองประมุขภูเขา “ต่อหรือไม่?”
ประมุขภูเขาขมวดคิ้วพลางพูดขึ้น “เจ้าหนุ่ม หลังจากนี้ข้าจะปล่อยพลังออกมาให้มากพอที่จะทำให้เจ้าตายได้!”
“มาเลิกเล่นกันได้แล้ว!”
คำพูดของลู่เฉินทำให้ทุกคนต่างก็สงสัยในความมั่นใจของลู่เฉิน
และในขณะนั้นเอง รอบด้านพลันปรากฏภาพเสาหินพรางตาสีดำออกมามากมาย คล้ายกับทักษะของกานจิ่วเม่ยและกู่ซานชิงก่อนหน้านี้ ที่ทำให้ชายหนุ่มถูกแช่แข็งและกลายเป็นรูปปั้น
เพียงแต่ครั้งนี้ทำให้ร่างกายของชายหนุ่มกลายเป็นก้อนหินสีดำในทันที และยังมีแสงสว่างสีดำเปล่งออกมา
ผู้คนที่มองดูอยู่รอบ ๆ รู้ดีถึงความแข็งแกร่งในเคล็ดวิชานี้ แต่กานจิ่วเม่ยรู้ว่าลู่เฉินไม่กลัวเคล็ดวิชาเช่นนี้ นางจึงหันไปพูดกับประมุขภูเขา “ประมุขภูเขา เขาไม่กลัวสิ่งนี้!”
“ไม่กลัวสิ่งนี้?”
“ใช่ เราไม่สามารถผนึกเขาไว้ได้ ข้าลองแล้ว!” กานจิ่วเม่ยพูดด้วยความมั่นใจ
กู่ซานชิงก็พูดเช่นเดียวกับกานจิ่วเม่ย
คนอื่น ๆ ต่างก็เชื่อบ้างไม่เชื่อบ้าง เพราะพวกเขายังไม่เคยเห็นด้วยตาของตัวเอง ดังนั้นแต่ละคนจึงพูดคุยกัน ก่อนที่ประมุขภูเขาจะตะโกนขึ้นมา “พวกเจ้าทั้งสอง คิดว่าข้าโง่หรือ?”
“พวกเขาไม่ได้คิดว่าเจ้าโง่” ขณะนั้นเอง ลู่เฉินที่กลายเป็นก้อนหินสีดำก็พูดขึ้น
เห็นเพียงแสงสีดำค่อย ๆ หายไป จากนั้นทั้งร่างของลู่เฉินจึงฟื้นฟูกลับมาเป็นเช่นเดิม เสาหินที่อยู่รอบ ๆ เหล่านั้น ไม่ว่าจะพยายามสำแดงพล
