บทที่ 617 ทุกคนไม่สู้ ศิษย์พี่ลงมือเอง!
คนผู้นี้สวมเสื้อเกราะสีดำที่ทำจากไม้ ดูแล้วมีท่าทางไม่ธรรมดา
แต่กู่ซานฉงกลับหันไปพูดกับเขา “รอก่อน”
ทุกคนไม่เข้าใจว่าเหตุใดจึงต้องรอก่อน กู่ซานฉงจ้องมองไปยังลู่เฉินพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้าหนุ่ม เจ้าคิดจะท้าทายจริงหรือ?”
“ถ้าหากต้องประลองกับคนเหล่านี้ จึงจะสามารถพบประมุขแห่งยอดเขาของพวกเจ้าได้ เช่นนั้นข้าก็คงต้องทำ” ลู่เฉินแสดงเจตนาว่าตนต้องการ ‘ทำตาม’ กฎของที่นี่
แต่จากมุมมองของคนเหล่านี้แล้ว ลู่เฉินก็แค่รนหาที่ตายเท่านั้น
กู่ซานฉงจึงทำได้เพียงมองไปยังชายที่สวมเสื้อเกราะไม้สีดำ “เช่นนั้นข้ามอบให้เจ้า!”
“ขอรับ ศิษย์พี่!”
ผู้คนที่ดูอยู่รอบ ๆ ส่งเสียงโห่ร้องขึ้นมา
กานจิ่วเม่ยพูดกับชายชุดเกราะไม้สีดำวว่า “จำไว้ มีโอกาสเพียงครั้งเดียวเท่านั้น!”
คนผู้นั้นคิดว่าโอกาสเพียงครั้งเดียวก็มากเกินพอ เขารวบรวมพลังมาไว้บนฝ่ามือ จากนั้นปล่อยพลังบนฝ่ามือออกไปยังลู่เฉิน และทุกคนจึงได้เห็นเงาฝ่ามือสีดำมากมายที่หลอมรวมอยู่บนชุดเกราะไม้สีดำ และโจมตีไปยังลู่เฉินซ้ำแล้วซ้ำเล่า
‘กำแพงพันชั้น’ ของลู่เฉิน สกัดการโจมตีของอีกฝ่ายไว้ในทันที
เมื่อทุกคนเห็นเช่นนั้น แต่ละคนต่างก็มองหน้ากัน ในขณะที่กู่ซานฉงแสดงสีหน้าประหลาดใจออกมา
กานจิ่วเม่ยฉีกยิ้มพลางมองไปยังทุกคน “เห็นแล้วหรือไม่ ไม่ใช่ว่าข้าตั้งใจให้เขาขึ้นมา แต่เป็นเพราะการป้องกันของเขาแข็งแกร่งมากนัก!”
แต่ยังคงม
