าได้ ก็จะสามารถเข้าไปยังภูเขาเดียวดาย แต่ถ้าหากพ่ายแพ้ก็ต้องรอไปอีกร้อยปีจึงจะประลองอีกครั้งได้ แต่ว่าหนึ่งพันปีนี้ไม่มีผู้ใดทำสำเร็จ” เลี่ยเย่าเทียนเล่าถึงเรื่องราวของภูเขาเดียวดายคร่าว ๆ
“นำทางข้าไปยังภูเขาเดียวดาย”
“ที่นั่น ข้าไปไม่ได้”
“เพราะเหตุใดกัน?”
เลี่ยเย่าเทียนเอ่ยอย่างลำบากใจว่า “โถงรายนามมีข้อห้ามอยู่ นั่นก็คือผู้ที่รับผิดชอบดูแลที่นี่ ไม่สามารถออกไปจากโถงรายนามตามอำเภอใจได้ โดยเฉพาะช่วงนี้มีคำสั่งมาจากหอผู้อาวุโส ไม่ให้พวกเราออกไปจากที่นี่”
“เพราะเหตุใดกัน?”
“ข้าก็ไม่รู้เช่นกัน รู้เพียงแค่มีคำสั่งมาเช่นนี้ ข้าจึงต้องทำตาม”
ลู่เฉินพูดขึ้นว่า “เช่นนั้น หากข้าอยากไปประลองที่ภูเขาเดียวดาย จำเป็นต้องทำอย่างไร?”
“รอหลังจากเจ้ามีแผ่นป้ายพิเศษเป็นของตัวเองก็สามารถไปได้แล้ว”
“แผ่นป้ายพิเศษ?”
“ทุกคนที่เคยลงนามจะสามารถเลือกภูเขาที่ตนอยากไปได้ แต่ตอนนี้ภูเขาที่สามารถไปได้นั้นมีเพียงไม่กี่แห่ง เจ้าสามารถเลือกได้หนึ่งแห่ง จากนั้นจึงจะได้รับแผ่นป้ายพิเศษของภูเขาลูกนั้น”
ลู่เฉินไม่คิดว่าจะมีความยุ่งยากเพียงนี้ “เช่นนั้น หากข้าไม่ไปภูเขาเหล่านั้น?”
“หากไม่ไป เพียงแค่หยิบแผ่นป้ายไร้ภูเขา แต่นั่นจะหมายความว่าเจ้าไม่สามารถอยู่บนภูเขาใด ๆ ได้ ทำได้เพียงแค่พเนจรอยู่ภายในหุบเขาลึกนี้ และไม่สามารถเรียนรู้เคล็ดวิชาบางอย่างภายในภูเขาเหล่านี้ได้” เลี่ยเย่าเทียนอธิบาย
“เช่นนั้น มอบแผ่นป้ายภูเขาไ
