บทที่ 606 ผู้แข็งแกร่งที่สามารถควบคุมเสียงได้มาแล้ว
ผู้คนในบริเวณนั้นต่างก็แน่ใจว่าลู่เฉินไม่มีวิธีใดแล้ว เมื่อโล่กำบังเริ่มหมุน จึงปล่อยม่านป้องกันออกมา ดูแล้วไม่ง่ายนัก
แต่ลู่เฉินกลับพูดกับฟ่านหลงว่า “ข้าคิดว่า เจ้าเก็บสมบัติวิญญาณเข้าไปเสียเถิด”
“เก็บสมบัติวิญญาณ? ช่างน่าตลกนัก!” ฟ่านหลงหัวเราะ
คำพูดที่ลู่เฉินพูดออกมานั้น ผู้คนส่วนมากต่างรู้สึกว่าน่าขบขันเป็นอย่างมาก บางคนยังหัวเราะออกมา “เจ้าหนุ่ม ไม่ไหวก็ยอมแพ้เสียเถิด”
“ใช่ เพียงแค่ขั้นหลอมแก่นแท้ มีเขตแดนเช่นนี้ได้นับว่าไม่เลวแล้ว”
“ใช่!”
ปรมาจารย์หยวนมองไปยังลู่เฉิน และเอ่ยเตือนขึ้นมา “นี่คือศาสตราวุธป้องกันศักดิ์สิทธิ์ สามารถต้านทานพลังขั้นแปลงเซียนได้”
เมื่อได้ยินชื่อศาสตราวุธป้องกันศักดิ์สิทธิ์ และยังสามารถต้านทานพลังขั้นแปลงเซียนใด ๆ ก็ได้ ผู้คนในบริเวณนั้นต่างก็ตกตะลึง
ฟ่านหลงเผยรอยยิ้มพอใจ “เจ้าหนุ่ม ถ้าหากข้าเป็นเจ้า คงจะไม่ทำให้ตัวเองอับอายหรอก!”
ชายหนุ่มยกยิ้มแล้วยื่นมือข้างหนึ่งออกมา โล่สีทองพลันลอยห่างออกมาจากฟ่านหลงและตกลงสู่ฝ่ามือของลู่เฉิน
ฟ่านหลงรู้สึกสับสนขึ้นมาทันที
ผู้คนบริเวณรอบ ๆ ต่างก็งุนงง แปลกใจว่าเกิดเรื่องใดขึ้น
ปรมาจารย์หยวนหวนคิดไปถึงภาพที่ตนถูกลู่เฉินนำเสื้อคลุมไปอย่างง่ายดาย ภายในใจก็อดรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาไม่ได้ “ทักษะการนำสมบัติวิญญาณของผู้อื่นมาเป็นของเขานั้น นับว่าไม่ธรรมดา!”
เพียงไม่นานฟ่านห
