เจ้า?”
“นั่นคือพื้นที่สมบัติวิญญาณหนึ่งของข้า ภายในนั้นมีสิ่งของของข้าจำนวนไม่น้อย” ปรมาจารย์หยวนพูดออกมาอย่างไม่เกรงใจ
ชายหนุ่มยิ้มออกมาเพียงเล็กน้อย “คืนให้เจ้าได้ แต่นับแต่บัดนี้ ก้อนหินเหล่านั้น ข้าจะเป็นผู้รวบรวมมัน จากนั้นจึงจะมอบให้เจ้า”
“แน่ แน่นอน” ถึงแม้ปรมาจารย์หยวนจะไม่รู้ว่าลู่เฉินต้องการก้อนหินเหล่านั้นไปทำสิ่งใด แต่เขาก็ยังคงตอบรับ
ลู่เฉินจึงเคลื่อนย้ายก้อนหินเหล่านี้ไปยัง ‘ภูเขาซากศพ’ เพราะพลังเพลิงพิโรธเหล่านั้นสามารถปะทะกับพลังปราณได้เท่านั้น ดังนั้นไอซากศพภายในภูเขาซากศพนั้นจะไม่ส่งผลกระทบใด ๆ ต่อก้อนหินเหล่านี้
เมื่อเป็นเช่นนี้ ลู่เฉินจึงเก็บก้อนหิน แล้วมอบชุดคลุมคืนให้อีกฝ่าย
เมื่อปรมาจารย์หยวนสวมเสื้อคลุมแล้ว จึงพูดด้วยความมั่นใจ “ขอบคุณนายท่านมาก”
“ไปเถิด”
“ได้!” ปรมาจารย์หยวนขานรับ จากนั้นจึงรีบนำทางไปทันที
เวลาผ่านไปครึ่งชั่วยาม จึงมาถึงพื้นที่หิมะแห่งหนึ่ง
ปรมาจารย์หยวนหันไปพูดกับชายหนุ่มว่า “พื้นที่หิมะนี้มีค่ายกลอยู่ เป็นด่านแรกในการเข้าไปยังหุบเขาลึก”
“ด่านแรก?”
“ใช่ หากคิดจะเข้าร่วมหุบเขาลึก จำเป็นต้องอาศัยพลังของตนบุกค่ายกลนี้เข้าไป แต่ค่ายกลนี้นับว่าอันตรายเป็นอย่างมาก หากจัดการไม่ดีจะถูกแช่แข็งอยู่ที่นั่น และถูกกักขังอยู่ภายในนั้นตลอดกาล” ปรมาจารย์หยวนอธิบาย
ลู่เฉินกวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะยกยิ้ม “ไม่ใช่เรื่องใหญ่”
“ไม่ใช่เรื่องใหญ่?” ปรมาจารย์หยวนไม่
