ยนาม ต้องลงนามไปพิจารณาเสียก่อน ผู้ที่ผ่านจึงจะสามารถเข้าไปได้ แต่ผู้ที่ไม่ผ่านจะถูก…”
“ถูกสิ่งใด?”
“สังหาร!” ปรมาจารย์หยวนตอบ
ลู่เฉินยิ้มเจื่อน “หุบเขาลึกของพวกเจ้า ช่างเข้มงวดเสียจริง”
“ทั้งหมดก็เพื่อการปิดบัง”
ชายหนุ่มพลันแปลกใจ “สถานที่ลึกลับเช่นนี้ เหตุใดจึงต้องเพ่งเล็งข้า?”
“เพ่งเล็งท่าน?”
ชายหนุ่มจึงพูดถึงเรื่องความขุ่นเคืองใจระหว่างตนกับหลงซวง ปรมาจารย์หยวนได้ฟังจึงพูดขึ้นมาด้วยความสงสัย “หรือว่าก่อนหน้านี้ ท่านไม่เคยพบคนผู้นี้มาก่อน?”
“ไม่ และไม่รู้จัก แต่เขาพูดว่า มีคนที่อยู่เบื้องหลังของหุบเขาลึกต้องการสังหารข้า เรื่องอื่นนั้นแทบจะไม่รู้เลย” ลู่เฉินไม่เข้าใจ จึงคิดจะมาทำความเข้าใจว่าเกิดเรื่องใดขึ้น
คำพูดนี้ทำให้ปรมาจารย์หยวนพูดด้วยท่าทางจริงจัง “เช่นนั้น อาจจะเป็นเพราะท่านไปสร้างความขุ่นเคืองใจให้ผู้อื่นในหุบเขาลึก?”
“ข้าเพิ่งมายังเขตที่เจ็ดของพระราชวังสินธุเหมันต์ได้ไม่นาน จะไปสร้างความขุ่นเคืองใจให้ผู้ใดได้?” ลู่เฉินฝืนยิ้ม
“เช่นนั้นก็แปลกนัก!” ปรมาจารย์หยวนเต็มไปด้วยสีหน้าแปลกใจ
ลู่เฉินคร้านจะคิดมาก จึงให้ปรมาจารย์หยวนนำทางไป แต่เมื่อไปถึงสถานที่ลงนามนั้น ชายหนุ่มกลับต้องสูดหายใจเข้า
