รือไม่ ปรมาจารย์หยวนจึงนำแผ่นป้ายสีน้ำเงินออกมา ด้านบนถูกสลักไว้ว่าปรมาจารย์สวรรค์ คนเหล่านั้นจึงรีบกล่าวออกมาด้วยความเคารพทันที และยังเปิดทางเข้าของเขตแดนหุบเขานี้เพื่อให้ทั้งสองเข้าไป
ลู่เฉินแปลกใจ “พวกเขาไม่รู้จักเจ้าหรือ?”
“คนที่นี่สับเปลี่ยนเป็นครั้งคราว ดังนั้นพวกเขาจึงดูเพียงแผ่นป้ายและกลิ่นอายบนแผ่นป้าย เพื่อให้แน่ใจว่าเป็นคนของหุบเขาลึกหรือไม่”
“เมื่อครู่ เหตุใดพวกเขาจึงขัดขวางข้า ไม่ขัดขวางเจ้า?”
“คนของหุบเขาลึกจะมีแผ่นป้ายพิเศษ และเมื่อเข้าใกล้ก็จะสามารถรู้ได้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนของพวกเราหรือไม่” ปรมาจารย์หยวนอธิบาย
ชายหนุ่มยื่นมือออกไป “นำแผ่นป้ายมาให้ข้ายืมดูเสียหน่อย”
ปรมาจารย์หยวนไม่รู้ว่าเหตุใดลู่เฉินจึงต้องการดูแผ่นป้ายนี้ แต่เขาก็ยังนำออกมาและมอบให้แก่ชายหนุ่ม “แผ่นป้ายนี้ล้วนมีกลิ่นอายที่เป็นเอกลักษณ์ และกลิ่นอายนี้จะเหมือนกับตัวเรา ดังนั้นหากคนภายนอกนำไป ก็ไม่สามารถใช้ผ่านเข้าไปภายในหุบเขาลึกได้”
สิ่งที่ชายหนุ่มสนใจนั้นไม่ใช่กลิ่นอาย แต่เป็นความรู้สึกบนแผ่นป้าย
ดังนั้นจึงตรวจสอบดู และพบว่าด้านบนมีอักขระยันต์พิเศษบางอย่าง อักขระยันต์เหล่านี้สามารถทำให้ของสองสิ่งที่อยู่ในระยะใกล้กันสัมผัสถึงกันได้ ดังนั้นลู่เฉินจึงยิ้มออกมา “น่าสนใจ”
“น่าสนใจ?” ปรมาจารย์หยวนไม่รู้ว่าชายหนุ่มสนใจสิ่งใด
ชายหนุ่มคืนให้อีกฝ่ายและพูดขึ้นมาว่า “ไปเถิด ไปยังโถงรายนามนั่น”
“อยากเข้าไปยังโถงรา
