นไปสามวัน กลิ่นอายหนึ่งจึงปรากฏขึ้นและตะโกนขึ้นมาว่า “ผู้ใดกัน! กล้ามาก่อกวนสถานที่ของข้า!”
ลู่เฉินหมุนตัวไป จึงได้พบกับชายวัยกลางคนผู้หนึ่งพอดี ชายผู้นี้สวมเสื้อคลุมสีแดง ขณะเดียวกันมือทั้งสองยังมีแขนเสื้อขนาดใหญ่ ดูเหมือนการร้องเพลงอะไรเช่นนั้น
“พื้นที่ของเจ้า?”
“ข้าคือเจ้าของภูเขาวิญญาณแตกสลาย ปรมาจารย์หยวน!”
ลู่เฉินรู้เพียงแค่ภูเขาลูกนี้เป็นทางผ่านที่สองที่จะไปยังหุบเขาลึก แต่กลับไม่รู้ว่ามันมีเจ้าของ ดังนั้นชายหนุ่มจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย “เจ้าคือผู้ใดจากหุบเขาลึก?”
“ข้าคือหนึ่งในสิบแปดปรมาจารย์สวรรค์แห่งหุบเขาลึก!” อีกฝ่ายตอบ
ลู่เฉินไม่รู้ว่าปรมาจารย์สวรรค์คือสิ่งใด แต่เขากลับยิ้มพลางพูดออกมาว่า “หมายความว่าเจ้าเป็นคนของหุบเขาลึก!”
“ใช่!”
ลู่เฉินยิ้ม “ได้ พวกเรามาคุยเรื่องหุบเขาลึกกันเสียหน่อยเถิด!”
