าเอง” ลู่เฉินรู้สึกเศร้าใจเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มที่เคยร่าเริงกลายเป็นชายชราคนหนึ่งเช่นนี้
“ข้านึกว่าข้าจะไม่ได้พบกับใต้เท้าอีกแล้ว” วิญญาณของหั่วเตาหลางสั่นสะท้าน
“ตอนนั้นข้าไปที่แดนเซียนสามสิบหกชั้น ข้าคิดว่าข้าจะได้พบเจ้า แต่ข้าไม่ได้รอพวกเจ้า”
หั่วเตาหลางถอนหายใจ “การเป็นเซียน พูดง่ายกว่าทำนัก”
ลู่เฉินเองก็รู้ว่าการเป็นเซียนนั้นเป็นอุปสรรค์สำหรับอัจฉริยะหลายคน และยิ่งในปีนั้นตนยังเป็นคนแรกที่กลายเป็นเซียนในมหาทวีปจิ่วโยว
แต่ยามนี้ชายหนุ่มมีคำถามที่ยังสงสัย “แล้วเหตุใดเจ้าจึงมาที่พระราชวังสินธุเหมันต์?”
