้ว่าเป็นความทรงจำที่ไม่มีประโยชน์เสียเป็นส่วนมาก
แต่ลู่เฉินยังไม่คิดยอมแพ้ เขาค่อย ๆ นำความทรงจำที่เหลือไว้ของอีกฝ่ายมากลั่นกรองอีกครั้ง จนกระทั่งเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง เขาจึงมองเห็นหุบเขาแห่งหนึ่ง และหุบเขาแห่งนั้นเป็นหุบเขาที่หลงซวงเดินออกมา
เพียงเห็นด้านนอกของหุบเขานั้นมีภูเขาลูกใหญ่อยู่ ที่นั่นมีตัวอักษรถูกสลักไว้ว่า ‘หุบเขาลึก’
“หุบเขาลึก?” ชายหนุ่มแปลกใจ
อย่างไรก็ตาม เขาไม่เคยเห็นสถานที่เช่นนี้มาก่อน และไม่เคยได้ยินชื่อเช่นกัน ลู่เฉินจึงจัดการอารมณ์ของตนและมองไปยังคุณชายฟางเอ๋อ ทว่าใครจะคาดคิดว่าวิญญาณของคุณชายฟางเอ๋อจะค่อย ๆ หายไป เห็นได้ชัดว่าสิ่งที่หลงซวงต้องการที่สุดนั้นคือการให้วิญญาณของคุณชายฟางเอ๋อตายไปเสียก่อน
“นับว่ามีความสามารถไม่น้อย” ชายหนุ่มรำพึงขึ้นมา จากนั้นจึงออกมาจากพื้นที่จิตของคุณชายฟางเอ๋อผู้นี้
ผู้คนที่อยู่ด้านนอกยังคงไม่รู้ว่าภายในนั้นเกิดสิ่งใดขึ้น แต่หั่วลั่งรู้สึกกังวลเกี่ยวกับลู่เฉิน จึงมองไปยังผู้นำตระกูลหั่ว “ท่านพ่อ หรือว่า ข้าควรจะเข้าไปดูเสียหน่อย?”
“เจ้าอยากตายหรือ?” เมื่อผู้นำตระกูลหั่วหวนคิดไปถึงท่าทางของคุณชายฟางเอ๋อที่กินผลมารเหมันต์เข้าไปนั้นก็มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก
ไม่เพียงแต่ผู้นำตระกูลหั่วเท่านั้น คนตระกูลหั่วที่อยู่บริเวณโดยรอบ เมื่อคิดว่าคุณชายฟางเอ๋อสามารถกลืนกินพลังปราณของผู้อื่นได้นั้น ต่างก็หวาดกลัวจนตัวสั่น
ฟาเทียนจึงพูดขึ้นว่า “ข้าจะเ
