ดพิเศษอีกแล้ว” เพียงประโยคเดียวของลู่เฉินก็ไปกระตุ้นหลงซวงอย่างรุนแรง ทำให้กระบี่คู่ของเขาเปล่งแสงบนวิญญาณของอีกฝ่ายอย่างบ้าคลั่ง
ทุก ๆ ปราณกระบี่มีความรุนแรงมาก หากเป็นเพียงวิญญาณธรรมดา วิญญาณของเขาคงจะกระเด็นออกไปแล้ว
แต่วิญญาณของลู่เฉินแข็งแกร่งไร้สิ่งใดเทียบได้ ภาพของกระบี่ทั้งสองของอีกฝ่ายสำหรับเขานั้นนับว่ามีพลังน้อยนิด
แต่หลงซวงยังคงไม่เชื่อ เขายังคงโจมตีต่อไปอย่างบ้าคลั่ง ลู่เฉินเคลื่อนไหวไปรอบ ๆ ดูแล้วเหมือนกำลัง ‘หนี’ แต่แท้จริงแล้ว กำลังสร้าง ‘ปราการวิญญาณ’ ภายในพื้นที่จิตของคุณชายฟางเอ๋อ
หลงซวงไม่รู้ ยังคิดว่าชายหนุ่มใกล้จะต้านทานไม่ไหวแล้ว ดังนั้นเขาจึงยกยิ้มออกมา “อย่าหนีอีกเลย”
“เจ้าควบคุมชายผู้นี้แล้วหรือ?” ลู่เฉินแสร้งถาม
“ไร้สาระ ข้าควบคุมวิญญาณก็เท่ากับว่าควบคุมพื้นที่จิตของเขาได้ ดังนั้นหากเจ้าคิดจะออกไป อาจจะต้องถามข้าเสียก่อน มิเช่นนั้นก็จงอย่าคิดว่าจะออกไปจากพื้นที่จิตนี้ได้!”
ชายหนุ่มแสร้งพูดขึ้นว่า “เช่นนั้น ข้าจะหาทางออกต่อไป!”
“เจ้าคิดว่าหากเจ้าหา แล้วจะหาเจออย่างนั้นหรือ?” อีกฝ่ายหัวเราะดังลั่น
ลู่เฉินไม่ตอบอะไร แต่ยังคงหาต่อไป
ถึงแม้หลงซวงจะไม่สามารถจัดการลู่เฉินได้ในคราเดียว แต่เขายังไม่ปล่อยวาง ยังคงโจมตีต่อไปอย่างบ้าคลั่ง
เวลาผ่านไปประมาณหนึ่งถ้วยชา ชายหนุ่มจึงหยุดลง
หลงซวงคิดว่าอีกฝ่ายยอมลดการต้านทานลง จึงยิ้มและพูดขึ้นมา “เจ้าหนุ่ม ไม่หาต่อไปหรือ?”
