ญญาณของเจ้า เมื่ออยู่ภายในปราการวิญญาณ ก็จะเป็นเพียงสิ่งเล็กน้อยเท่านั้น” ลู่เฉินคลี่ยิ้ม
หลงซวงไม่รู้ว่าปราการวิญญาณคือสิ่งใด แต่เขารู้ว่ากระบี่วิญญาณเหล่านั้นค่อย ๆ เลือนรางไป เมื่อเขาเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาก็บินไปรอบ ๆ แต่เมื่อบินไปยังปราการวิญญาณที่ป้องกันอยู่นั้น เขาพบว่ามีเขตแดนมืดสนิทที่ปิดลงอย่างรวดเร็ว
“นี่มันสิ่งประหลาดใดกัน?” หลงซวงตกตะลึง แล้วเริ่มโจมตีไปยังปราการวิญญาณนี้
ลู่เฉินยืนหัวเราะอยู่ตรงนั้น “ปราการวิญญาณ สามารถพันธนาการพลังประเภทวิญญาณได้ และห่อหุ้มให้พื้นที่ยิ่งเล็กลงและยิ่งมีขีดจำกัดมากขึ้น ดังนั้นเมื่อเขตแดนนี้พันธนาการเจ้าไว้ ในที่สุดพลังวิญญาณของเจ้าก็จะไม่สามารถสำแดงออกมาได้”
“เป็นไปไม่ได้!” หลงซวงไม่เชื่อ เขายังนำกระบี่วิญญาณของตนออกมาและโจมตีไปรอบด้าน
แต่ผลยังคงเป็นเช่นเดิม ไม่ว่าหลงซวงจะพยายามเช่นไรก็เปล่าประโยชน์
“เจ้าหนุ่ม ข้าจะฆ่าเจ้า!” หลงซวงเริ่มร้อนใจขึ้นมา จึงโจมตีไปยังลู่เฉินต่อไป
ชายหนุ่มยิ้ม “เห็นแล้วหรือไม่ พลังวิญญาณของเจ้า ค่อย ๆ ถูกจำกัดแล้ว”
หลงซวงพบว่าวิญญาณของตนค่อย ๆ อ่อนแอลง และเขตแดนมืดสลัวก็ใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว สิ่งนี้ทำให้เขาตื่นตระหนก
ลู่เฉินจ้องมองไปยังเขา “ปล่อยวางการต้านทานลงเถิด”
“ผู้ที่ต้องปล่อยการต้านทานลงคือเจ้า!” หลงซวงบันดาลโทสะ เขาปล่อยโซ่ตรวนสีดำออกไปพันรัดลู่เฉินไว้ทันที วางแผนจะกักขังวิญญาณของชายหนุ่ม
