าจึงพูดด้วยท่าทางจริงจัง “ตอนนี้ข้าสนใจวิชากระบี่ของเขานัก มีที่มาอย่างไร”
คำพูดดังกล่าว แม้แต่หั่วลั่งก็อยากรู้เช่นกัน ดังนั้นคิ้วทั้งสองจึงขมวดขึ้นมา “เรื่องนี้ อาจจะต้องรอคุยกับเขาดี ๆ”
ขณะที่ทุกคนกำลังพูดอยู่นั้น คุณชายฟางเอ๋อก็โมโหขึ้นมา จึงเริ่มมีตะไคร่น้ำบางส่วนปรากฏขึ้นบนร่างกายและขึ้นเต็มไปทั่วใบหน้า
เมื่อเห็นเช่น ผู้นำตระกูลหั่วจึงพูดด้วยความตกใจ “ผลมารเหมันต์!”
เมื่อทุกคนได้ยินชื่อผลมารเหมันต์ แต่ละคนจึงมีสีหน้าเปลี่ยนไป
ชายหนุ่มไม่รู้ว่าผลมมารเหมันต์นั้นคือสิ่งใด เพราะเขายังไม่เข้าใจเกี่ยวกับผลไม้ชนิดนี้นัก หั่วลั่งจึงจะโกนขึ้นว่า “ท่านพี่ เขากินผลมารเหมันต์ลงไป!”
“ผลมารเหมันต์?” ลู่เฉินแปลกใจขึ้นมาทันที
“ผลมารเหมันต์มีพลังพิเศษอยู่มากมายนัก หนึ่งในนั้นก็คือสามารถดูดพลังปราณของผู้อื่นมาเติมเต็มพลังของตนได้ในระยะห่างเพียงสิบก้าว” หั่วลั่งอธิบาย
ลู่เฉินคิดไม่ถึงว่าภายในวังเหมันต์สงัดจะมีสิ่งของเช่นนี้อยู่ ดังนั้นเขาจึงมองไปยังคุณชายฟางเอ๋อที่ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยตะไคร่น้ำอย่างพิจารณา
คุณชายฟางเอ๋อมองมือทั้งสองข้างของตน แต่ในตอนนั้นเขารู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก เห็นได้ชัดว่าเขาไม่สนใจว่าผลไม้นี้คือสิ่งใด แต่เงยหน้าขึ้นพลางมองไปยังอีกฝ่าย “เจ้าหนุ่ม เจ้าต้องตาย!”
พริบตาต่อมา คุณชายฟางเอ๋อก็พุ่งตัวไปตรงหน้าลู่เฉินทันที จากนั้นใช้มือข้างหนึ่งจับร่างของเขาไว้
‘กำแพงพันชั้น’ ถ
