ค่ายกลเสียยิ่งกว่าคุณชายฟางเอ๋อเสียอีก?”
“คุณชายฟางเอ๋อลำบากเสียแล้ว”
ฟางคงร้อนใจจนตะโกนไปยังผู้คนรอบ ๆ “มัวตกใจอันใดกัน รีบเข้าไปช่วยคุณชายฟางเอ๋อซะ”
ช่วย? เอาสิ่งใดไปช่วยกัน?
ผู้คนในบริเวณนั้นต่างก็รู้ว่านี่คือข้อตกลงระหว่างลู่เฉินและคุณชายฟางเอ๋อ ถึงแม้จะเป็นชายชราที่อยู่ในมุมมืด ต่างก็ไม่สามารถหากฎเกณฑ์ใดมาช่วยได้ ยิ่งไปกว่านั้น นี่ยังเป็นค่ายกล ถึงแม้พวกเขาจะอยากช่วยแต่ก็ไม่สามารถช่วยได้ ดังนั้นจึงทำได้เพียงอยู่เงียบ ๆ เท่านั้น
ฟางคงโมโหมากขึ้น “ตระกูลฟางของข้า ได้ช่วยเหลือพวกเจ้าไว้ไม่น้อย”
ทุกคนไม่พูดอะไร หั่วลั่งจึงยิ้มออกมา “ฟางคง บุตรศักดิ์สิทธิ์พูดแล้ว หากคิดจะหยุดค่ายกล ก็ต้องอาศัยท่านอารองของเจ้า ไม่ใช่จะมาพึ่งพาคนเหล่านี้”
ฟางคงโมโหจนกัดฟันกรอด “หั่วลั่ง เจ้า! ทางที่ดีเจ้าจงรีบบอกเจ้าหนุ่มนั่นให้ปล่อยท่านอารองของข้าซะ มิเช่นนั้น…!”
หั่วลั่งเห็นอีกฝ่ายเป็นเช่นนี้ จึงพูดจาเยาะเย้ย “ฟางคง เมื่อครู่ผู้ที่ท้ารบคือท่านอารอง ผู้ที่จัดค่ายกลขึ้นมาก็เป็นท่านอารอง แล้วอย่างไรกัน? ตอนนี้เริ่มจะโทษเขาเสียแล้วหรือ?”
ฟางคงมีแต่ความเดือดพล่านอยู่ภายในใจ เขาจ้องมองไปยังหั่วลั่ง “ถ้าหากท่านอารองของข้าเป็นอันใดไป ข้าจะต้องบุกตระกูลหั่วของพวกเจ้าแน่!”
“ช่างน่าตลกนัก!” หั่วลั่งไม่กลัว เพราะเรื่องนี้อีกฝ่ายเป็นฝ่ายผิด
เมื่อฟางคงเห็นว่าหั่วลั่งไม่มีความหวาดกลัวใด ๆ จึงทำได้เพียงมองไปยังฝาน
