ร่วงหล่นลงสู่พื้น
เมื่อเห็นว่ากายเนื้อของตนจะถูกโจมตี เพียงความคิดเดียวของลู่เฉินก็สามารถหยุดกระบี่เหล่านั้นไว้กลางอากาศ แม้จะฟันก็ฟันลงมาไม่ได้
“เกิดอันใดขึ้น?” เมื่อบุตรศักดิ์สิทธิ์เห็นว่ากระบี่ไม่ตกลงมานั้น ดวงตาทั้งสองจึงเบิกกว้าง
ชายหนุ่มจ้องมองไปยังอีกฝ่ายพลางฉีกยิ้ม “กระบี่นี่ ตอนนี้เชื่อฟังข้าเสียแล้ว”
“นี่เป็นกระบี่ของข้า ข้าหลอมมันขึ้นมา จะเชื่อฟังเจ้าได้อย่างไร?” บุตรศักดิ์สิทธิ์ไม่เชื่อ เขาพยายามควบคุมกระบี่ต่อไป แต่ไม่ว่าจะควบคุมอย่างไร กระบี่นี้ก็ดูเหมือนจะไม่ฟังคำสั่งของเขาอีกต่อไป
สิ่งนี้ทำให้บุตรศักดิ์สิทธิ์ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาจ้องมองไปยังลู่เฉินพลางเอ่ยถาม “เจ้าเป็นใคร? ต้องการสิ่งใดจากลัทธิกระบี่สวรรค์?”
“ข้ามีนามว่าลู่เฉิน มายังลัทธิกระบี่สวรรค์เพื่อมาตามคนผู้หนึ่งเท่านั้น!”
“ลู่เฉิน?” บุตรศักดิ์สิทธิ์มีสีหน้าแปลกใจ
“ทำไมหรือ?”
“เมื่อหนึ่งแสนปีก่อน มีจอมมารผู้หนึ่งนามว่าลู่เฉิน แต่หากเทียบเจ้ากับเขาแล้ว นับว่ายังห่างอีกมากนัก” บุตรศักดิ์สิทธิ์กล่าว
เมื่อชายหนุ่มได้ฟังเช่นนั้นก็ยกยิ้ม “อย่าไปพูดถึงเรื่องเมื่อหนึ่งแสนปีก่อนเลย มาพูดเรื่องเจ้ากันดีกว่า ว่าจะทำเช่นไรจึงจะยอมมอบจี้หยกให้ข้า?”
“ข้าเป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์ของลัทธิกระบี่สวรรค์ ถ้าหากข้ามอบให้เจ้าง่าย ๆ จะไม่ถูกผู้คนของลัทธิกระบี่สวรรค์หัวเราะใส่หรอกหรือ?” เห็นได้ชัดว่าบุตรศักดิ์สิทธิไม่คิดจะม
