บทที่ 573 สวนผลไม้ประหลาด ทั้งยังพบโจรปล้นประหลาด
เจี่ยอันมองทั้งสองคนอย่างลึกลับ “มีใครบางคนอยู่ที่นี่”
“ใคร?” ฟาเทียนไม่เข้าใจ
เจี่ยอันจึงอธิบายกับทั้งสองว่า “มีคนติดอยู่ข้างในหลายคน และในบรรดาคนเหล่านี้มีตัวประหลาดเก่าแก่มากมาย และในบรรดาตัวประหลาดเก่าแก่พวกนั้นก็มีผู้ที่ชอบกลืนกินพลังปราณของผู้คนอยู่ด้วย”
ฟาเทียนพูดด้วยความประหลาดใจ “มันค่อนข้างน่ากลัวจริง ๆ”
“ด้วยเหตุนี้จึงมีกองกำลังอยู่ข้างในจำนวนมาก และเมื่อเข้าไปแล้วก็ยากที่จะออกไปได้” เจี่ยอันยังคงบอกทั้งสองคนในสิ่งที่เขารู้
“แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไร?” ฟาเทียนสงสัย
“เรามีบันทึกในพระราชวังสินธุเหมันต์ และยังเคยมีคนออกมาได้ แต่เมื่อพวกเขาออกมาก็จะรอดตายเพียงหนึ่งในสิบส่วนเท่านั้น มันเข้าไปง่าย แต่ออกมาได้ยาก!” เจี่ยอันถอนหายใจ
ฟาเทียนตกใจอยู่ครู่หนึ่ง
ทว่าลู่เฉินไม่ได้จริงจังกับมันและเดินตรงไปข้างหน้า เจี่ยอันจึงกระวนกระวายใจ “พี่ลู่ อยากเข้าไปจริง ๆ หรือ?”
“อืม”
“หรือว่าพี่ลู่ก็อยากได้ผลไม้วิญญาณหรือ?” เจี่ยอันอดไม่ได้ที่จะถามหลังจากเห็นความเพียรพยายามของชายหนุ่ม
ฟาเทียนก็อยากรู้ว่าเหตุใดเขาจึงต้องเลือกทางเดินที่เจ็ด
ลู่เฉินย่อมเลือกเพราะอยากตามหาราชาวิญญาณสวรรค์ เพราะทางที่หกคนนั้นให้เขามาเป็นทางที่เจ็ด ดังนั้นลู่เฉินจึงต้องไปทางที่เจ็ดเพื่อค้นหาราชาวิญญาณสวรรค์ตามเส้นทางที่พวกเขาเคยเดิน
แต่ฟาเทียนและเจี่ยอันไม่รู้ และคิดว่าช
