บทที่ 572 ได้โอกาส แต่คงต้องใช้เวลาสักหน่อย!
ทันใดนั้นลำแสงสีทองก็สว่างวาบขึ้นที่วิญญาณอสูรของชายหนุ่ม และยามนี้วิหคยักษ์สีทองถึงได้รู้ว่าตนและชายหนุ่มตรงหน้าได้สร้างการเชื่อมโยงกันแล้ว
“เป็นไปไม่ได้ ข้าคือวิญญาณเซียนอสูร! ข้าจะถูกมนุษย์ธรรมดาอย่างเจ้าปราบได้อย่างไร?” วิหคยักษ์สีทองผู้หยิ่งผยองตกตะลึง
ลู่เฉินมองไปที่วิหคยักษ์สีทองด้วยรอยยิ้ม “จากนี้ไป เจ้าต้องติดตามข้าแล้ว”
วิหคยักษ์สีทองพูดอย่างหดหู่ใจ “ทำเช่นนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์”
“อันใดนะ? คิดจะขัดขืน?”
“ไม่ได้ต่อต้าน แต่หลังจากที่ข้ามาถึงยุทธภพนี้ก็มีพลังผูกมัดกับโลหิตนั้นไว้ และโลหิตนั้นก็ผูกมัดข้า ดังนั้นข้าจึงไม่สามารถจากไปไหนได้” วิหคยักษ์สีทองอธิบาย
ชายหนุ่มมองไปที่วิหคยักษ์สีทอง “วางใจ ข้าจะจัดการกับโลหิตนี้เอง”
“จัดการ?” วิหคยักษ์สีทองคิดว่าอีกฝ่ายกำลังพูดเกินจริง
ชายหนุ่มขี้เกียจเกินกว่าจะอธิบาย จึงปล่อยให้วิญญาณอสูรของวิหคยักษ์ออกไป
วิหคยักษ์สีทองไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องออกจากร่างของลู่เฉิน และชายหนุ่มก็ลืมตาขึ้นช้า ๆ
อย่างไรก็ตามฉีฉีน้อยกลับวางมือข้างหนึ่งลงบนโลหิต และในเวลาเดียวกันร่างกายทั้งหมดก็เปล่งแสงสีแดงโลหิตสว่างวาบออกมา
ไม่เพียงเท่านั้น ฉีฉีน้อยคนนี้ยังตื่นจากสภาวะ ‘หลับใหล’
วิหคยักษ์สีทองรู้สึกหวาดกลัว “หญิงคนนี้บ้าหรือเปล่า? นางกล้าแตะโลหิตนั่นได้อย่างไร?”
ลู่เฉินขมวดคิ้ว “โลหิตนี่น่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือ?”
