บทที่ 571 เจ้าผู้หยิ่งยโส?
ลมหิมะพลัน ‘ขยาย’ ตัว
จากกระแสพายุวนขนาดเล็กก็กลายเป็นพายุลมขนาดใหญ่ ลู่เฉินและฉีฉีน้อยถูกล้อมอยู่ในนั้น
“ผู้อาวุโส!” ฟาเทียนตกใจ
ไม่ใช่แค่ฟาเทียนเท่านั้น แต่ดวงตาของเจี่ยอันก็เบิกกว้างเช่นกัน และเขาก็พูดด้วยความงุนงงว่า “มันจบแล้ว”
อาหนิวพูดอย่างเกียจคร้านอยู่ตรงนั้นว่า “พี่ใหญ่บอกให้พวกเจ้ารอที่นี่ อย่าหนีไปไหน”
“เขาจะไม่เป็นไรหรือ?” ฟาเทียนตื่นเต้นทันที
“อืม” อาหนิวส่งเสียงตอบรับ
ฟาเทียนและเจี่ยอันถอนหายใจด้วยความโล่งอกทันที แต่พวกเขาอยากรู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้นในลมหิมะนั้น
แต่ในขณะนั้น จู่ ๆ สถานการณ์ภายในลมหิมะก็มืดลง มองไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นข้างใน ทั้งสองได้แต่รออยู่ตรงนั้น
ส่วนในลมหิมะนั้น ลู่เฉินและฉีฉีน้อยได้ปรากฏตัวในที่มืดสลัว
ในพื้นที่นี้มีโลหิตหยดหนึ่งปรากฏอยู่
โลหิตเปล่งแสงสีแดงออกมา และในขณะเดียวกันก็มีวิญญาณอสูรลอยอยู่บนโลหิตนั้น
วิญญาณอสูรเปล่งแสงสีทองจาง ๆ และเมื่อตรวจสอบอย่างใกล้ชิดก็พบว่าดูเหมือนวิหคตัวใหญ่ตัวหนึ่ง
“ท่านพี่ นี่คืออันใด?” ฉีฉีน้อยฟื้นคืนสติ แต่เมื่อนางเห็นแสงสีทองขนาดใหญ่ที่ลอยอยู่บนหยดโลหิตตรงหน้า นางก็ถึงกับมึนงง
ชายหนุ่มมองไปที่หยดโลหิตแล้วพูดว่า “ดูเหมือนว่ามันจะเรียกหาเจ้าอีกแล้ว”
“มัน? เรียกข้าได้หรือ?” ฉีฉีน้อยไม่เข้าใจ
“เดาว่าโลหิตในร่างกายของเจ้ามีโลหิตเซียนอสูรอยู่” ชายหนุ่มเอ่ยถามอย่างฉงนสงสัย
“โลหิตเซียนอสูร?
