นุ่มไม่เข้าใจความหมายของเจี่ยอัน
เจี่ยอันได้สติกลับมาจึงพูดต่อ “พระราชวังสินธุเหมันต์แห่งนี้มีคำสาปอยู่มากมาย หนึ่งในนั้นก็คือ ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่สามารถทำข้อตกลงกับอสูรปีศาจได้ แต่ท่าน…”
เมื่อลู่เฉินคิดไปถึงคำสาปที่น่าเบื่อหน่ายพวกนั้น เขาก็เผยรอยยิ้มออกมา จากนั้นจึงมองเหตุการณ์ด้านหน้าผ่านอสูรตาเดียวนี้ ชายหนุ่มจึงได้เห็นสถานการณ์ภายในระยะหนึ่งร้อยก้าว
เขาเห็นเพียงท้องฟ้าที่เหมือนกับเวลากลางวัน และผืนป่านี้ก็ดูเหมือนกับผืนป่าทั่วไป ดูไม่ออกถึงความผิดปกติใด ๆ
แต่ท่ามกลางผืนป่านี้ สามารถมองเห็นกระดูกอสูรปีศาจได้จำนวนมาก มีทั้งใหม่และเก่าปะปนกันไป
ไม่เพียงเท่านั้น ยังสามารถมองเห็นโครงกระดูกของมนุษย์ได้อีกด้วย
และในขณะนั้นเอง ฉีฉีน้อยจึงกระซิบกับลู่เฉิน “ศิษย์พี่ ของสิ่งนั้นใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ แล้ว”
ชายหนุ่มตอบกลับว่า “ไป เราไปดูกัน”
ฉีฉีน้อยขานรับ จากนั้นจึงเดินไปตามทางข้างหน้า เจี่ยอันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ดังนั้นจึงเอ่ยถามชายหนุ่มด้วยความแปลกใจ “ศิษย์พี่ลู่ คือนาง?”
“นางสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่กำลังร้องเรียกนางอยู่”
“ร้องเรียกนาง? มันเกิดอันใดขึ้น!” เจี่ยอันตกตะลึงทันที
ส่วนคำถามนี้ ลู่เฉินเองก็อยากรู้เช่นกัน ดังนั้นจึงตอบกลับเพียงสั้น ๆ “ไปดูก็จะได้รู้แล้ว!”
ดังนั้น คนกลุ่มนี้จึงเดินไปด้านหน้าพร้อมกัน
ท่ามกลางผืนป่านี้สามารถมองเห็นอสูรปีศาจบางส่วน และอสูรปีศาจเหล่านี้มีทั้งหวาดกลัวเมื่อ
