ไหวได้ลอยไปลอยมาภายในเขตแดนนี้
ปราณกระบี่บางส่วนยังซ้อนทับเข้าด้วยกัน จากนั้นจึงโจมตีไปยังอสูรปีศาจ พวกมันเรียนรู้แค่การโจมตี แต่ไม่รู้จักการป้องกัน ทำให้อสูรปีศาจเหล่านั้นถูกปราณกระบี่ฆ่าตายในทันที
ดังนั้นเพียงไม่นาน พวกอสูรปีศาจจึงล้มลงบนพื้นทั้งหมด แต่ละตัวจึงกลายเป็นกลุ่มควันสีดำลอยหายไป
ส่วนปรมาจารย์สยบมารที่ควบคุมอสูรปีศาจเหล่านั้นก็นำธงออกมา และตะโกนเสียงดังลั่น ราวกับโดนแว้งกัดกลับมา
จากนั้นทุกคนจึงได้เห็นหยดเลือดที่ไหลออกมาจากหน้ากากของปรมาจารย์สยบมารผู้นี้
หยวนเส่าชิงตกตะลึง “พี่จ้าว ท่านเป็นอันใด?!”
ปรมาจารย์สยบมารพลันหวาดกลัว “ถอย!”
เขาคิดจะหนีออกไปทันที แต่อวี่ซานเส้าไม่พอใจ จึงหันไปพูดกับศิษย์ของพันธมิตรสยบมาร “จงใช้เขตแดนกักขังมารต่อไป กักขังเขาไว้!”
ศิษย์เหล่านั้นรู้สึกว่ามีเหตุผล จึงทำเช่นนั้นต่อไป
เพียงแต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนคิดไม่ถึงก็คือ อีกฝ่ายไม่สนใจเขตแดนอะไรทั้งสิ้น ชายหนุ่มเดินออกมาจากเขตแดนจากนั้นและพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ฆ่า!”
ขณะนั้นเอง คนของพระราชวังพิทักษ์เหมันต์จึงได้เห็นสิ่งของบางอย่างบินออกมาจากร่างของลู่เฉิน
มีตั๊กแตนตำข้าวแขนทอง จักจั่นอัสนี ราชาหมาป่าเหมันต์สงัด และแมวมารมายา
สองอสูร สองแมลง บางตัวความเร็วสูง บางตัวโจมตีอย่างดุร้าย
คนของพันธมิตรกำจัดมารต่างก็กรีดร้องออกมาอย่างต่อเนื่อง เขตแดนถูกแมวมารมายาจับไว้ บ้างก็ถูกจักจั่นอัสนีฟาดสายฟ้าใส
