ยังรวบรวมเกล็ดหิมะออกมาล้อมรอบลู่เฉินไว้ ขณะเดียวกันยังพูดว่า “ศิษย์น้อง เจ้าเป็นเพียงขั้นหลอมแก่นแท้ อย่าออกไปตายเลย”
คนของพระราชวังพิทักษ์เหมันต์ต่างก็พูดเกลี้ยกล่อมเช่นกัน
อวี่ซานเส้ากลับรู้สึกโมโหขึ้นมา “เจี่ยตาบอด เจ้าช่างชอบยุ่งเรื่องของผู้อื่นนัก!”
เจี่ยอันไม่สนใจเขา แต่ภายใต้ความสนใจของทุกคนนั้น ลู่เฉินกลับเดินทะลุผ่านการโจมตีของเจี่ยอันออกไป
คนของพระราชวังพิทักษ์เหมันต์แต่ละคนต่างพากันตกตะลึงขึ้นมา บางคนยังพึมพำว่า “เขาเป็นเพียงขั้นหลอมแก่นแท้มิใช่หรือ? เหตุใดจึงสามารถทะลุผ่านเคล็ดวิชาเกล็ดหิมะของศิษย์พี่เจี่ยไปได้!”
“หรือศิษย์พี่เจี่ยจะปล่อยน้ำออกไปแล้ว?”
“จะเป็นไปได้อย่างไร!”
…
เจี่ยอันยิ่งรู้สึกสงสัย เพราะพลังของเขาเมื่อครู่นั้นมากพอที่จะกักขังขั้นแปลงเซียนคนหนึ่งได้ แต่ลู่เฉินกลับผ่านออกไปได้อย่างง่ายดาย ทำให้เขาถึงกับตะลึง “เขาทำได้อย่างไร?”
อวี่ซานเส้ารู้สึกพึงพอใจ “เจ้าหนุ่ม นับว่าเจ้ามีความกล้าหาญนัก!”
ขณะเดียวกัน ปรมาจารย์สยบมารที่รออยู่ในมุมมืดนั้นก็เริ่มลงมือทันที
