้นมาด้วยความโมโห “พวกเจ้าพันธมิตรกำจัดมาร อย่าทำร้ายผู้บริสุทธิ์!”
คนเหล่านี้ไม่สนใจอะไร ทำให้ผู้คนรอบข้างต่างก็ไม่พอใจ
ส่วนอสูรปีศาจเหล่านั้น เมื่อสูญเสียความเป็นตัวเองไปแล้ว จากนั้นจึงโจมตีไปยังลู่เฉินและอีกสองคนอย่างบ้าคลั่ง
ฟาเทียนและฉีฉีน้อยต่างก็ตกตะลึง
เมื่อลู่เฉินรู้ว่าอสูรปีศาจเหล่านี้มีจำนวนมาก และไม่สามารถจัดการได้ในครั้งเดียว จึงใช้มือข้างหนึ่งจับคนผู้หนึ่งไว้ทันที จากนั้นทั้งสามจึงหนีไปยังทางพื้นดิน
อสูรปีศาจเหล่านั้นจึงกระโจนเข้าไปพร้อมกัน
“หนีไปแล้ว?” หยวนเส่าชิงพูดออกมาด้วยความโมโห
เมื่ออวี่ซานเส้าแน่ใจแล้วว่าลู่เฉินได้หายไป จึงเริ่มตะโกนด่าทอออกมา ปรมาจารย์สยบมารจึงพูดออกมาด้วยความสงสัย “เวลามีจำกัด ถ้าหากไม่รีบตามหาพวกเขา อสูรปีศาจเหล่านี้ก็จะหายไป!”
คำพูดเช่นนี้ทำให้อวี่ซานเส้าร้อนใจขึ้นมา จึงถ่ายทอดคำสั่งแก่คนของพันธมิตรกำจัดมาร “เร็วเข้า กระจายตัวกันค้นหาร่องรอยของพวกเขาทั้งสามคน!”
คนของพันธมิตรกำจัดมารจึงกระจายตัวออกไปทันที
ปราจารย์สยบมารรีบสะกดความเป็นอสูรในตัวของอสูรปีศาจเหล่านี้ต่อไป ส่วนลู่เฉินและอีกสองคนนั้น ได้ปรากฏตัวอยู่นอกเมือง
“ผู้อาวุโส อสูรปีศาจเหล่านั้นเป็นอันใดกันแน่? เหตุใดแต่ละตัวจึงบ้าคลั่งเช่นนั้น” ฟาเทียนเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ
ไม่เพียงแต่ฟาเทียนเท่านั้น ฉีฉีน้อยก็ไม่เข้าใจเช่นกัน
ลู่เฉินจึงอธิบายให้ทั้งสองฟัง “ปรมาจารย์สยบมารผู้นั้นใช้เม็ด
