วนเส่าชิงพูดด้วยท่าทางจริงจัง
ปรมาจารย์สยบมารเผยรอยยิ้มเย็นชา “การเสียสละคนเพียงไม่กี่คน แต่สามารถจับเจ้าหนุ่มผู้นี้ได้นั้น ไม่ดีอย่างนั้นหรือ?”
หยวนเส่าชิงรู้สึกตื่นเต้น ปรมาจารย์สยบมารจึงพูดกระตุ้นขึ้นมาอีกครั้ง “รีบตัดสินใจซะ มิเช่นนั้นข้าอาจจะไม่สนใจเรื่องไร้สาระพวกนี้ของพวกเจ้าแล้ว”
หยวนเส่าชิงมองไปยังอวี่ซานเส้า เมื่อเห็นว่าเขายังไม่สามารถทำให้อีกฝ่ายเป็นอะไรได้ จึงขมวดคิ้วมุ่นขึ้นมา “ดูเหมือนว่าจะมีเพียงแค่วิธีนี้เท่านั้นแล้ว”
“หมายความว่า ตัดสินใจแล้ว?”
“ใช่!” หยวนเส่าชิงขานรับ
“ได้ เช่นนั้นข้าจะเริ่มลงมือ” เมื่อปรมาจารย์สยบมารพูดจบ จึงนำธงสีดำออกมา แล้วสะบัดมัน จากนั้นท้องฟ้าจึงเริ่มมีเมฆสีดำปกคลุม
ทุกคนต่างแปลกใจว่าเกิดเรื่องใดขึ้น ส่วนศิษย์ของพันธมิตรกำจัดมาร แต่ละคนล้วนตกตะลึงขึ้นมาเช่นกัน “ฝูงอสูรจะมาอย่างนั้นหรือ?”
“น่าจะเป็นเช่นนั้น!”
“ถอย!” ศิษย์ของพันธมิตรกำจัดมารต่างกระจายตัวออกไปจากบริเวณโดยรอบ ผู้คนในบริเวณนั้นต่างก็ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้น
ส่วนอวี่ซานเส้า เมื่อเห็นเช่นนั้นก็ราวกับรู้ว่าจะต้องเกิดเรื่องใดขึ้น จึงเบิกตากว้างจ้องมองไปยังลู่เฉิน “เจ้าหนุ่ม เจ้าจบเห่แน่!”
พูดจบ อวี่ซานเส้าจึงถอยออกไปยืนด้านของของปรมาจารย์สยบมาร
และในขณะนั้นเอง ท่ามกลางเมฆสีดำ ได้มีอสูรปีศาจวิ่งออกมามากมาย และแววตาของอสูรปีศาจเหล่านี้ยังเป็นสีแดง
นอกจากนี้ เพียงไม่นานพวกอสูรปีศาจก็ต
