รอยยิ้มเย็นชา อวี่ซานเส้าจึงมองไปยังปรมาจารย์สยบมาร “รีบให้อสูรปีศาจเหล่านั้นจัดการเจ้าหนุ่มผู้นั้นซะ!”
ปรมาจารย์สยบมารขานรับ แล้วเริ่มสะบัดธงสีดำในมือ จากนั้นกลิ่นอายแปลกประหลาดจึงแผ่ออกมาจากร่างกาย อสูรปีศาจแต่ละตัวจึงพุ่งไปยังทิศทางที่ลู่เฉินอยู่ในทันที
ฉีฉีน้อยค่อย ๆ ปล่อยไอความเย็นออกมา
แต่บนร่างของอสูรปีศาจบางส่วนได้แผ่กระจายไฟเพลิง ทำให้ไอความเย็นเหล่านี้ไม่สามารถสกัดกั้นพวกมันไว้ได้
นี่จึงทำให้ฉีฉีน้อยตกตะลึง “พวกนี้เป็นอสูรปีศาจใดกัน? เหตุใดจึงน่ากลัวเพียงนี้!”
ฟาเทียนก็รู้สึกคาดไม่ถึง “หรือว่าจะน่ากลัวกว่าเจ้า?”
ฉีฉีน้อยเป็นอสูรปีศาจห้าดาว ถ้าหากจะบอกว่าอสูรปีศาจเหล่านี้น่ากลัวกว่า เช่นนั้นจะเป็นระดับใดกัน
แต่ลู่เฉินกลับพูดขึ้นมาสั้น ๆ “จริง ๆ แล้ว อสูรปีศาจเหล่านี้ถูกทำให้บ้าคลั่ง ทำให้พลังของพวกมันเพิ่มสูงขึ้น แต่โดยพื้นฐานแล้ว พลังของพวกมันไม่แข็งแกร่งเกินไปกว่าอสูรปีศาจห้าดาว!”
“บ้าคลั่ง?” ฟาเทียนและฉีฉีน้อยแปลกใจ
ขณะนั้นเอง อสูรปีศาจเหล่านั้นจึงปิดล้อมเข้ามา ไม่ปล่อยโอกาสให้ทั้งสามหนีออกไปได้
หยวนเส่าชิงพูดขึ้นมาด้วยความพึงพอใจ “เจ้าหนุ่ม เพียงแค่เจ้ายอมแพ้ตอนนี้ซะ พวกเราอาจะไว้ชีวิตเจ้า มิเช่นนั้นอสูรปีศาจเหล่านี้ได้กลืนกินพวกเจ้าลงไปแน่!”
อวี่ซานเส้าที่อยู่ตรงนั้นมองลู่เฉินด้วยสายตาเย็นชา เพื่อรอให้อีกฝ่ายยอมแพ้
ประมาจารย์สยบมารจึงขยับธงต่อไป เพื่อควบคุมอสูรปีศาจเห
