ที่สุดในบรรดาการอัญเชิญภูตผี ดังนั้นผลสุดท้ายมักจะมีเพียงสิ่งเดียว นั่นคือจะเสียทั้งคนและทรัพย์ไป”
นางคิดว่าอีกฝ่ายกำลังทำให้ตัวเองหวาดกลัว แต่แกะภูตมารเริ่มไม่สบอารมณ์แล้ว และยังคงจ้องไปที่ลู่เฉิน “เจ้าหนุ่ม คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะกล้าใส่ร้ายข้า?”
“แกะภูตมารระดับเจ้า ข้าขี้เกียจจะมาพูกใส่ร้ายด้วยซ้ำ” ลู่เฉินพูดติดตลก
“รนหาที่ตาย!” แกะภูตมารอ้าปาก กระแสน้ำวนสีดำปรากฏขึ้นและพุ่งเข้าหาลู่เฉินทันที
ชายหนุ่มไม่ได้หลบหนี
ทันใดนั้น กระแสน้ำวนสีดำก็พุ่งไปที่ร่างของลู่เฉินทันที และพุ่งเข้าใส่วิญญาณของเขา
แกะภูตมารคิดว่าจะสามารถฆ่าวิญญาณของลู่เฉินได้ แต่สิ่งที่แกะภูตมารไม่คาดคิดก็คือ อีกฝ่ายยืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่เป็นอะไรแม้แต่น้อย แถมยังยกยิ้มให้แกะภูตมารอีกด้วย “พละกำลังของเจ้าอ่อนแอเกินไปจริง ๆ!”
“เจ้า!” แกะภูตมารโกรธมากขึ้นเรื่อย ๆ
สตรีที่เฝ้าดูอยู่กลับเกิดความสงสัยขึ้นมา “หรือว่าแม้แต่แกะภูตมารก็ยังทำอันใดไม่ได้?”
ลู่เฉินจ้องไปที่แกะภูตมารและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ออกมาเถอะ ข้ามีเวลาจำกัด!”
“แล้วอย่างไร?”
“ข้าอยากเตือนเจ้าให้รีบ มิฉะนั้นเจ้าจะต้องกลับไปยังโลกของเจ้าเมื่อหมดเวลาแล้ว” ชายหนุ่มมองไปที่มันด้วยรอยยิ้ม
แกะภูตมารคิดไม่ถึงว่าลู่เฉินจะกล้าประเมินมันต่ำเกินไป ทันใดนั้นก็มีกระแสน้ำวนสีดำในดวงตาสีแดงเลือดของมัน
ถ้าเป็นคนธรรมดาเห็นแกะภูตมารเช่นนี้คงจิตหลอนจนบ้าไปแล้ว
แต่ลู่เฉินกลับแตกต่างออกไป
