สงสีดำห่อหุ้มและกลืนเข้าไปในร่างของแกะ
นางภูมิใจมากและพูดว่า “ร่างกายของเจ้าจะถูกสึกกร่อนในไม่ช้า และวิญญาณของเจ้าจะถูกมันกัดกินทีละนิด”
ชายหนุ่มกลับพูดอยู่ตรงนั้นว่า “แม้ว่ากลิ่นอายของแกะกระดูกภูตจะแข็งแกร่งมาก แต่ก็โชคไม่ดีที่ได้พบข้า”
เมื่อเห็นว่าลู่เฉินยังคงกล้าพูด นางก็ตะโกนขึ้นว่า “อวดดีเกินไปจริง ๆ!”
หลังจากพูดจบ นางก็ ‘ร่ายรำ’ ต่อไป และกลิ่นอายเน่าเหม็นที่แข็งแกร่งก็ปะทุขึ้นในตัวแกะ ชายหนุ่มสูดกลิ่นอายเหล่านี้เข้าไปในร่างกาย
ไม่เพียงเท่านั้น ลู่เฉินยังหยิบกู่ฉินของเขาออกมาและยิ้มเล็กน้อย “ข้าจะเล่นกับเจ้า สาวน้อย”
หลังจากได้ยินเสียงกู่ฉินของลู่เฉิน แกะกระดูกภูตก็ยืนอยู่ที่นั่นด้วยความงุนงง
สตรีคนนั้นชะงักไปครู่หนึ่งและหยุด ‘ร่ายรำ’ จากนั้นก็สงสัยว่า “เกิดอันใดขึ้น?”
“ในโลกนี้ ไม่ใช่เจ้าคนเดียวที่สามารถควบคุมภูตผีได้ด้วยเสียงของเจ้า” ลู่เฉินพูดติดตลก
“เป็นไปไม่ได้!” สตรีคนนั้นไม่เชื่อเขา นางจึง ‘ร่ายรำ’ ต่อไป ยิ่งไปกว่านั้นระดับก็มากขึ้นกว่าเดิม ในขณะเดียวกัน เสียงกู่ฉินของลู่เฉินก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด และยังมีแนวโน้มที่จะเพิ่มขึ้นอีกด้วยซ้ำ
ส่วนแกะที่ถูกชนด้วยพลังทั้งสอง มันสั่นสะท้านอยู่ตรงนั้น ราวกับว่ามันกำลังจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ
แต่ทั้งคู่ก็ไม่หยุด จนกระทั่งมีเสียงกรีดร้องดังมาจากในตัวแกะ
ตูม!
แกะกระดูกภูตร่างระเบิดทันที และลู่เฉินก็ออกมาจากข้างใน แต่นั่นยังไม่จบ เพราะวิญญา
