บทที่ 549 พอสบโอกาสก็เล่นสนุก ต้องจริงจังเสียหน่อย!
เสียง ‘ตึงตึงตึง’ ฟังแล้วดูน่าหวาดกลัวยิ่งนัก โดยเฉพาะฉีฉีน้อยที่ไม่สามารถมองเห็นสถานการณ์รอบกำแพงน้ำแข็งนี้ได้ จึงถามขึ้นมาด้วยความสงสัย “เสียงสิ่งใดกัน?”
ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดก็รู้สึกแปลกใจเช่นกัน
เดิมทีนั้นลู่เฉินคิดจะใช้ ‘ไข่มุกราตรีสมุทร’ แต่คิดไม่ถึงว่าไข่มุกราตรีสมุทรนี้จะไม่สามารถใช้ได้ผลกับที่นี่ ลู่เฉินจึงใช้เพียง ‘เคล็ดวิชาหมื่นวิญญาณ’ เพื่อไปสัมผัสบริเวณรอบ ๆ แทน
ดังนั้นชายหนุ่มจึงหลับตาลง เมื่อไปสำรวจบริเวณโดยรอบแล้ว เพียงไม่นานก็ได้พบบางอย่างทันที
เงาสีขาวของเสวี่ยจิ่วที่สว่างอยู่บนกำแพงดังขึ้นมาว่า “เป็นอย่างไร กลัวหรือไม่?”
ลู่เฉินจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น “เพียงแค่อสูรปีศาจกลุ่มหนึ่งเท่านั้น ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่อันใด”
“โอ้? อย่างนั้นหรือ?” เมื่อเสวี่ยจิ่วเผยรอยยิ้มเย็นชาออกมา กำแพงน้ำแข็งนี้ก็ค่อย ๆ แตกร้าว จากนั้นจึงมีกลิ่นอายที่แข็งแกร่งของอสูรปีศาจแผ่กระจายอยู่โดยรอบ
อสูรปีศาจเหล่านี้มีแสงสีน้ำเงินจาง ๆ สว่างอยู่บนร่างกาย และมีดวงตาทั้งสองข้างเป็นสีแดงฉาน
พวกมันบางส่วนนอนอยู่บนพื้น บางส่วนลอยอยู่บนท้องฟ้า และยังมีที่ติดอยู่บนเพดาน
แต่ไม่ว่าจะอยู่ที่ใด อสูรปีศาจแต่ละตัวเหล่านี้ก็จะมีน้ำลายไหลออกมา ราวกับว่าพวกมันกำลังจ้องเหยื่อของตนอยู่
ฟาเทียนยังคงคิดว่าพวกมันเป็นเพียงอสูรปีศาจธรรมดาเท่านั้น ดังนั้นจึงไม่รู้สึกกังวลใ
