ตัว และยังมีวิญญาณอสูรบางส่วนที่คุกเข่าลงตรงนั้น ราวกับยอมแพ้ต่ออะไรบางอย่าง
“เกิดสิ่งใดขึ้น?” ทุกคนรู้สึกงุนงน
และมีบางคนถึงกับอ้าปากค้าง
ซูเฟยยิ่งรู้สึกกระวนกระวาย “ศิษย์พี่ ท่านดูนั่น”
ผู้เฒ่าเสียรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ปกติ จึงกวาดสายตามองไปยังลู่เฉินครู่หนึ่ง และตกอยู่ในห้วงความคิดของตน “เจ้าหนุ่ม เจ้าทำสิ่งใดกับวิญญาณอสูรของข้า?”
“เจ้าไม่คิดว่ากำลังพูดเรื่องไร้สาระอยู่หรือ?” ลู่เฉินเผยรอยยิ้มเย็นชา
ฟาเทียนที่อยู่อีกด้านหนึ่งจึงหัวเราะ “ผู้เฒ่า ท่านรีบเก็บเข้าไปเถิด อย่าสร้างความอัปยศให้ตนต่อหน้าผู้อาวุโสเลย!”
ความอัปยศ?
ผู้เฒ่าเสียเดินทางท่องไปตอนเหนือของแดนทักษิณา แต่ตอนนี้กลับถูกคนพูดถึงความอัปยศ แววตาทั้งสองจึงฉายความอาฆาตออกมา จากนั้นใช้ฝ่ามือดันออกไป เงาฝ่ามือเพลิงจึงพุ่งไปยังฟาเทียน
ฉีฉีน้อยจึงรวบรวมไอความเย็นและกลืนกินเงาฝ่ามือเพลิงนั้นลงไปทันที
ผู้เฒ่าเสียเบิกตากว้าง “รนหาที่ตาย!”
ผู้เฒ่าเสียโบกมืออีกครั้ง ไฟเพลิงมากมายจึงปรากฏขึ้นและล้อมรอบฟาเทียนและฉีฉีน้อยไว้ แต่ลู่เฉินกลับยิ้มและมองไปยังผู้เฒ่าเสีย “เป้าหมายของเจ้าคือข้า!”
“เจ้าเป็นเรื่องเล็ก จัดการทีหลังได้” ผู้เฒ่าเสียวางแผนที่จะจัดการกับฟาเทียนและฉีฉีน้อยที่ขวางทางอยู่เสียก่อน
แต่ผู้เฒ่าเสียกลับคิดไม่ถึงว่าเมื่อลู่เฉินยืนมือออกมา ตะเกียงไฟกระดูกอสูรนั้นจะสั่นไหว ราวกับกับจะหลุดออกจากมือไป
“เกิดเรื่องใดขึ้น?” ผู้เ
