ติวิญญาณของผู้อื่นได้!”
ควบคุมสมบัติวิญญาณของผู้อื่น?
ทุกคนรู้สึกว่าเป็นเรื่องนี้ตลกเกินไป
บางคนจึงหันไปหัวเราะ “หลวงจีน เจ้าพูดเรื่องตลกอันใด?”
“หากไม่เชื่อ พวกเจ้าจงโยนสมบัติวิญญาณของตนเองออกมา ข้ารับรองว่าอย่างไรก็ตามพวกเจ้าไม่มีทางทำให้ผู้อาวุโสบาดเจ็บได้” คำพูดของเทียนกระตุ้น ‘พวกไม่กลัวตาย’ เหล่านี้อย่างรุนแรง
ดังนั้นพวกเขาต่างก็นำสมบัติวิญญาณของตนออกมา
จากนั้น ต่างก็เตรียมเล็งสมบัติวิญญาณไปทางลู่เฉินเพื่อเตรียมโจมตี
อย่างไรก็ตาม สมบัติวิญญาณเหล่านี้ยังไม่ทันที่จะโจมตี มันก็ค่อย ๆ ตกลงสู่ปลายเท้าลู่เฉินเสียก่อน
เสียงสมบัติวิญญาณตกกระทบกัน
ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ดังกล่าวรู้สึกงวยงงขึ้นมา บางคนยังขยี้ตาเพื่อมองอีกครั้ง “เป็นไปได้อย่างไร?”
“เจ้าหนุ่มผู้นี้จะต้องมีสมบัติวิญญาณบางอย่างที่สามารถดูดเอาของล้ำค่าของพวกเราไปได้แน่” หนึ่งในกลุ่มคนเหล่านั้นคาดเดา
คำพูดดังกล่าวนับว่ามีประโยชน์ คนจำนวนไม่น้อยต่างก็เชื่อเช่นนั้นขึ้นมาทันที และยังส่งเสียงให้ลู่เฉินคืนสมบัติวิญญาณให้
ลู่เฉินไม่อยากเสียเวลา จึงมองไปยังฉีฉีน้อย “แช่แข็งพวกเขาซะ”
“อืม!”
ฉีฉีน้อยจึงรีบแผ่กระจายไอเย็นออกไปทันที คนบางส่วนที่พลังปราณอ่อนแอจึงถูกแช่แข็งอยู่ตรงนั้น เตาอีมิ่งรีบตะโกนไปยังคนเหล่านั้นทันที “คนของพระราชวังอสูรเหมันต์ตั้งค่ายกล!”
จากนั้นคนกลุ่มหนึ่งจึงบินขึ้นไปบนท้องฟ้า
เพียงไม่นาน เงาแส้ทองจึงถูกหลอมรวมขึ้น
