อยอยู่ภายในนั้นได้ ราวกับว่ามันต้องการจะหนีออกมา
เมื่อทุกคนได้เห็นทั้งสองคนนี้ แต่ละคนจึงตกตะลึง
“ผู้อาวุโสซู ผู้เฒ่าเสีย?”
เตาอีมิ่งจึงก้าวออกไปแล้วกล่าวด้วยความเคารพ “ผู้อาวุโสซู ผู้เฒ่าเสีย พวกท่านมาได้อย่างไร?”
ซูเฟยจ้องมองมายังลู่เฉินพลางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ข้ามีความแค้นกับเจ้าหนุ่มผู้นี้!”
เตาอีมิ่งราวกับนึกอะไรบางอย่างได้ ส่วนคนอื่น ๆ ต่างก็รู้สึกพึงพอใจ บางคนยังเอ่ยเตือนลู่เฉินว่า “เจ้าหนุ่ม ผู้อาวุโสซูกับผู้เฒ่าเสียมาแล้ว เจ้าจบเห่แน่!”
ลู่เฉินไม่ได้พูดอะไร แต่ฟาเทียนกลับมองไปยังซูเฟย “เขาคือคู่ต่อสู้ที่พ่ายแพ้ให้แก่ผู้อาวุโส!”
คู่ต่อสู้ที่พ่ายแพ้?
ทุกคนชะงักไปครู่หนึ่ง จนซูเฟยกล่าวว่า “ครั้งที่แล้วเป็นเพียงอุบัติเหตุ! แต่ครั้งนี้ พวกเจ้าได้ตายแน่!”
เตาอีมิ่งจึงพูดเยินยอว่า “ใช่ ผู้อาวุโสซูและผู้เฒ่าเสียแข็งแกร่งมากพอที่จะทำให้พวกเจ้าตายไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง!”
ฟาเทียนจึงพูดเยาะเย้ยว่า “เช่นนั้นเจ้าลองถามผู้อาวุโสซูผู้นั้นว่าเขาพ่ายแพ้ต่อผู้อาวุโสอย่างไร?”
ซูเฟยเผยแววตาเย็นชา “เจ้าหลวงจีนผู้นี้ รนหาที่ตาย!”
เมื่อพูดจบ ซูเฟยจึงสะบัดแขนเสื้อของตน จากนั้นก็มีเข็มบินสีดำมากมายลอยออกมา และเป้าหมายนั้นก็คือฟาเทียน แต่เข็มบินเหล่านี้ยังไม่ทันจะถึงตรงหน้าฟาเทียน ไอความเย็นของฉีฉีน้อยก็แช่แข็งเข็มเหล่านั้นไว้ตรงนั้นเสียก่อน
ซูเฟยบันดาลโทสะขึ้นมา “ใครขวางข้า!”
ซูเฟยคิดจะลงมืออ
