“เช่นนั้น ออกเดินทางเมื่อใด?”
“พวกเจ้าอยู่ที่จวนเหมันต์อุดรสักสองสามวันเสียก่อน ข้าจะเตรียมการอย่างดี” ผู้นำจวนหันไปพูดกับหยวนเส่าชิงและคนอื่น ๆ
หยวนเส่าชิงได้ฟังก็รู้สึกดีใจ “ได้”
ผู้นำจวนจึงสั่งให้คนไปจัดที่พักให้พวกเขาทันที จากนั้นก็ก่นด่าขึ้นมาในใจ ‘ตายซะเถิด!’
แต่เมื่อคิดไปถึงลู่เฉินและคนอื่น ๆ ที่ถูกจับไปนั้น ผู้นำจวนก็รู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก จึงเดินไปยังภูเขาลูกนั้น คิดจะไปดูพวกลู่เฉินเสียหน่อยว่าเปลี่ยนไปเป็นเช่นไรบ้างแล้ว
…
ภายในภูเขานั้น ลู่เฉินและฉีฉีน้อยเข้ามาก่อน จากนั้นอวิ๋นซวนซวนและฟาเทียนก็ตามเข้ามา
หลังจากที่อวิ๋นซวนซวนและฟาเทียนเข้ามา ก็ถูกไอซากศพที่มีความหนาแน่นภายในนี้ทำให้สำลักทันที ดังนั้นทั้งสองจึงรีบเปิดใช้ม่านพลังปราณขึ้นมาปกป้องตนเองไว้
แต่ไอซากศพก็ค่อย ๆ ทะลุผ่านเข้าไปภายในม่านป้องกันนี้
ดังนั้นอวิ๋นซวนซวนจึงพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าไม่ดีนัก “หากเวลาผ่านไปหนึ่งถ้วยชา พวกเราจะถูกไอซากศพเหล่านี้กลืนกินจนกลายเป็นซากศพในที่สุด!”
ฟาเทียนรู้สึกร้อนใจไม่น้อย “ถ้าผู้อาวุโสอยู่ที่นี่ก็คงจะดี”
อวิ๋นซวนซวนมีสีหน้าไม่ดีนัก “ตอนนี้ลำพังตัวเขาเองก็น่าจะลำบาก”
“ผู้ใดกำลังลำบากกันหรือ?” ในตอนนั้นเอง ลู่เฉินเดินออกมาด้วยท่าทางไม่สนใจสิ่งรอบข้าง อีกทั้งบนร่างกายยังไม่เปิดม่านป้องกันใด ๆ ด้วย
“เจ้า…ไม่เป็นอันใดหรือ?” อวิ๋นซวนซวนตกตะลึง
ฟาเทียนพูดด้วยความดีใจ “ผู้อาวุโส!”
ชายหน
